6i 



in staat stelt om zich tegen een vertikaal of hoiizonlaal hangend vlak te kunnen 

 verplaatsen; zoo o. a. tegen glaswanden, gladde boomstammen en tegen de onderzijde 

 van bladen. Het zoolvlak is hetzij glad en kaal (b. v. bij de Lamci/icornid) of wel 

 op de eene of andere wijze bekleed, in welk laatste geval de, gewoonlijk breede, 

 zool lier tarsloedjes een borstelig , hakig , wimperachtig , zwammig , spongieus , viltig , 

 schub- of vederachtig voorkomen heeft; zoo b. v. onder de Cerambycidae , Chryso- 

 melidae en Rhynchopliora , met zeer dicht opeenstaande, matig lange borstelhaartjes 

 bezet, waardoor de zool er als een borstel uitziet. 



Eigenaardig kunnen deze borstelhaartjes gevormd zijn; zoo zijn zij bij Ceramhyx 

 eetufo I.. nabij hun uiteinde van i of 2 kerftandjes voorzien; dergelijke boktorren 

 kunnen daarmede tegen glaswanden opklimmen, en daar zij dikwerf hunne tarsen 

 door den mond halen, zoo schijnt het, dat zij de zool daarvan met speeksel 

 bevochtigen en reinigen; de voortdurende zorg van deze deelen schijnt wel van 

 invloed te zijn op het klim vermogen. 



Ook de verbreede voortarsen-leedjes bij de mannelijke Carabidae zijn op het 

 zoolvlak van zeer verschillende, eigenaardig gevormde, uiterst subtiele haren voor- 

 zien, welke tot het vasthechten bij de copulatie geschikt zijn. De eigenlijke hechtharen 

 zijn die, welke stijf en aan het uiteinde verbreed en weekhuidig zijn; het plaat- of 

 schotelvormige uiteinde hecht zich, hetzij door luchtdruk, dus als een zuignapje, of 

 wel door middel van een, uit het binnenste van zulk een haar te voorschijn komende, 

 vloeistof, waardoor het een bepaald aankleven wordt. 



SiMMERMACHER onderscheidt vier hoofdvormen van dergelijke hechtharen bij de 

 Carabidae: \°. die welke naar het uiteinde slechts zwak en geleidelijk verbreed zijn 

 en uiterst dicht aaneenstaan (o. a. bij Carabus en Calosoma geschat op 1000 tot 4000 

 dergelijke hechtharen op de borstelige zool van een enkel lid); 2°. zulke met de 

 gedaante van een lang gesteelden , zijdelings gecomprimeerden trechter, waarvan de 

 rand glad afgesneden (b. v. Oplionns , Harpalits , Badisier e. a.) of iets teruggebogen 

 {^.v. Picrostkhns, Amara , Bembidium e. a.) is; dergelijke hechtharen staan gewoonlijk 

 in 2 of 4 langsrijen geschikt en geven aan de zool het eigenaardige schub- of veder- 

 achtig voorkomen ; 3°. zulke hechtharen , die zich alleen aan het uiteinde in een rond 

 kelkje verbreeden (b. v. Leïsfus , Noiiophiliis , Elaphnis , Loroeera) ; hier heeft de zool 

 een spongieus voorkomen. Eindelijk 4°. hechtharen in den vorm van een langer of 

 korter gesteeld zuignapje (o. a. bij Chlaenius en Licimis, waar de borstelige zool uit 

 200 tot 400 lang gesteelde zuignapjes, bij Oodes , waar de spongieuse zool uit 30 tot 

 40 kort gesteelde zuignapjes bestaat); soms treft men overgangen aan tusschen de 

 beide eerste hoofdvormen (b. v. Nebria en Anisodactylus) ■). 



I) Het onderzoek van de zool op de doorsnede leert, dat de lieclitliaren met het ondereinde op 

 poriSn van de chitinehuid van de zool staan ingeplant en in vele gev.allen van een fijn kanaaltje 



