6S 



beweegbaar zijn, zoowel van hoven naar onderen, alsook naar binnenwaarts en een 

 weinig naar buiten; dientengevolge staan zij meestal iets van elkaar gescheiden (u n g. 

 di vergen t es), soms sterk divergeerend (ung. divaricati). In andere gevallen 

 zijn de klauwen aan de basis, soms zelfs tot aan het midden, aaneengegroeid (o. a. 

 bij vele Curculionidaé). 



Het sterk gewelfde en met eene dikke chitinelaag bedekte basale gedeelte van 

 den praetarsus heet de strekplaat, omdat het een belangrijk aandeel heeft bij het 

 strekken der klauwen; de bovenzijde van den praetarsus gaat als een dunne membraan 

 in de bovenzijde van het z.g. klauwlid over; deze is van den onderrand der klauwen 

 door een membraneus gedeelte, de strekzool, gescheiden. Op de onderzijde aan de 

 basis vóór de inplanting in den praetarsus zijn de klauwen gewoonlijk van een bultig 

 uitsteeksel voorzien; worden zij door de contractie van de buigspier en door het aan- 

 trekken van de aan de basis der strekplaat ingeplante pees naar onderen bewogen , 

 dan drukt de strekplaat tegen het „glijdvlak", zijnde de vrije onderkant van het voor- 

 laatste lid (z.g. klauwlid), welke zoowel weerstand biedt aan het naar onderen trekken 

 der klauwen , alsook bij het contraheeren van de spier een vasten stand der klauwen 

 teweeg brengt. Het glijdvlak en de strekplaat zijn aan de basis door een elastieken 

 band met elkaar verbonden , welke bij het teruggaan van de strekplaat binnen in 

 het z.g. klauwlid , ten gevolge van het naar achteren aantrekken door de pees , zich 

 uitzet. Wordt het aantrekken weder opgeheven, dan treedt de strekplaat weder naar 

 voren, waardoor de klauwen weder gestrekt worden. Het empodium (onychium) met 

 de daarop gezeten borstelharen , o. a. bij Liicanus cervus (Fig. 63 'i , deel II) is eene 

 onmiddellijke voortzetting van de strekplaat. 



De klauwen zijn dan eens meer, dan eens minder gekromd; aan de onderzijde 

 gewoon , gaaf, of van een grooteren of kleineren tand , hetzij in het midden , aan 

 de basis of nabij den top voorzien; ook wel over de geheele lengte fijn getand, 

 gezaagd of gekamd (o. a. Qiiaihus, Synaptus , de Cisteluiae); ook kunnen zij aan 

 het uiteinde of bijna tot op de basis gespleten zijn; bij de Meloidae (zie blz. 63) 

 zijn het als 't ware 4 klauwen aan elke tars. Gewone klauwen treft men aan hoofd- 

 zakelijk bij op den grond loopende , getanden en gespleten klauwen bij die welke op 

 planten leven. 



Bij de meeste Parnidae (Fig. 58", deel 1), bij Haemonia , Dicrafi/htis elegans Y. 

 en Phxiobius vclatus Beek, is het z.g. klauwlid bijzonder groot en zijn de klauwen 

 krachtig ontwikkeld en gewoonlijk opvallend lang, waardoor deze dieren zich, in 

 snel stroomend water, aan planten, steenen en houtwerk als 't ware kunnen vast- 

 ankeren. Ook zijn gevallen bekend, bij welke het z.g. klauwlid zeer klein en tusschen 

 de lobben van het 3= lid verborgen is. 



