67 



voor eene snelle beweging geschikt zijn. de voorpoolen daarentegen niet 

 (zie blz. 55). 



2". Gangpooten (pedes ambulatorii of gressorii), welke krachtiger 

 ontwikkeld zijn dan de looppooten , langer of korter en gewoonlijk van breede, 

 zolige tarsen voorzien; deze komen het meest voor en wel de 3 paren. 



3". Schuif]) 00 ten (pedes ad m i n i e u 1 osi) , nl. alleen de middelste en de 

 achterste; hier is de scheen aan het uiteinde verdikt, afgeknot, van een uit- 

 stekenden rand voorzien of zelfs schotelvormig uitgehold en verbreed; men treft 

 deze aan bij kevers, welke zich langzaam over het zand of in 't algemeen 

 op weeken bodem of in mest bewegen , als 't ware langzaam voortschuiven ; 

 dergelijke pooten vertoonen een breeder ondersteuningsvlak bij het aanzetten 

 tegen het ondervlak , o. a. bij de Lamellicornia en vele Curculionidae. 



4". Springpooten (pedes saltatorii), wat alleen geldt voor het achterste 

 paar; deze vertoonen sterk verdikte of opgeblazen dijen en veelal verlengde 

 schenen. Kevers met dergelijke pooten kunnen dikwerf ver opspringen 

 (b. V. Siirtes , Orchestes , Rhamphus en de Halikinen). Het zijn alleen 

 kevers met een grooten prothorax welke springen kunnen , derhalve zulken 

 wier vleugels niet of slechts weinig ontwikkeld zijn; bij de goede vliegers 

 nl. is tle prothorax verkort. INTerkwaardig is dat sommige kevers knotsvormig 

 verdikte dijen hebben, zonder dat er van eenig springvermogen sprake is 

 (o. a. bij Ot-i/'67/;f/-(Z-mannetjes , Molorchus , Donacia crassipes en vooral sterk 

 bij het exotische genus Sagra F.); dit zijn de pedes clavati. 



5". Zwempooten (pedes natatorii) (Fig. 10, 13, 18 en 5o , deel I); hier 

 zijn de middel- en achterpooten , of alleen een dezer beiden , gewoonlijk breed 

 en zijdelings gecomprimeerd en slechts in horizontale richting beweegbaar; 

 ook de tarsen zijn gecomprimeerd en voor een deel met dicht aaneenstaande 

 haren, ,,zwemharen ", bezet, hetzij aan weerszijden of slechts aan eene 

 zijde, waardoor bij de van voren naar achteren plaats grijpende beweging 

 der pooten deze haren zich uitspreiden en het oppervlak bij het roeien ver- 

 grooten. Bij de Dyiiscuiae zijn hoofdzakelijk de achterpooten tot zwemmen 

 geschikt en bevinden zich de lange, fijne zwemharen gewoonlijk aan de 

 schenen en tarsen der achterpooten {Dylisciis). Bij de Hygrobüdae zijn de 

 schenen op den boven- en onderrand van zwemharen voorzien. Bij de 

 Gyrinidae zijn de middel- en achterpooten tot zwemmen, de voorpooten 

 daarentegen, zijnde zeer slank en lang, tot grijpen ingericht. Bij Hydrophilus 

 zijn evenzeer de middel- en vooral de achterpooten tot zwemmen ingericht en 

 van zwemharen voorzien. Bij de Dyüscidae heeft de beweging der achterpooten 

 tegelijk plaats, bij A<t Haliplidae , Nygmbiidae en ook de G?r«tó/i;z<:' afwisselend. 



