68 



6°. Graafpooten (pedes fossorii), wat alleen de voorpooten betreft, bij 

 welke de coxae in den regel groot, lang-kegelvormig, de schenen naar buiten 

 verbreed en aan den buitenrand meer of minder sterk getand of vinger- 

 vormig gedeeld zijn; daarmede kan de kever in den grond graven of wel 

 aarde, zand of mest wegkrabben, hetzij om voedsel te vinden of om een 

 geschikt verblijf te zoeken, b. v. de Scaritini , Histeridae, Heleroceridae , 

 Sphaeridium , e. a. ; ook kan zulks alleen bij de wijfjes plaats hebben om 

 de eieren in te graven, in welke gevallen de voorschenen breeder, meer 

 gedrongen en van veel krachtiger graaftanden voorzien zijn dan bij de 

 mannetjes, o. a. bij Lucanus , Copris, Oryctes , Meloloniha, Ceionia e. a. 



70. Grijppooten (pedes rap tor ii), zie bij 5°. de voorpooten der Gyri?iidae. 



3. Het achterlijf (Abdomen). 



Dit gedeelte van het lichaam sluit met de geheele basis tegen den thorax aan. 

 Op de buikzijde bestaat de begrenzing uit den achterrand van het metasternum en 

 de achtercoxae, op de rugzijde uit het achterrand-gedeelte, het metaphragnia, van 

 het metanotum. 



Door de aanzienlijke ontwikkeling der thoracaalsegmenten , een gevolg van het 

 daaraan voorhanden zijn van pooten en vleugels, alsmede van de aanwezigheid van 

 sterk ontwikkelde spieren daarbinnen , is het verklaarbaar, dat een en ander van 

 invloed is geweest op de ontwikkeling van het aansluitend (eerste) achterlijfssegment '). 

 Van dit segment -) nu is het eerste sterniet (de eerste ventraalboog) verdwenen of 

 sterk gereduceerd. 



1) Eene belangrijke verhandeling over dit „segment mediaire" van Latreille (bij vele //rwiv/ff/Avv?) 

 werd door F. Brauer gegeven. 



2) De naam segment duidt eigenlijlc de licli.iamsschijf in haar geheel aan, terwijl ring meer 

 toepasselijk is op de chitine-bekleeding, het huidskelet, derhalve een chitineuse gordel. Evenals de 

 thoracaaKingen bestaat een typische achterlijfs-ring in ontwikkelden toestand uit een rugplaat of 

 tergiet (dorsaalboog) en een buikplaat of sterniet (ventraalboog), welke beiden aan weerszijden 

 in den regel door een zijstuk, pleura, verbonden zijn. De pleurae bestaan uit twee meerofminder 

 duidelijk te onderscheiden gedeelten, het aan weerszijden bovenste zijstuk of epimerum en liet aan 

 weerszijden onderste zijstuk of episternum. In de vliezige verbindingshuid (connexivum) of dicht 

 nabij deze bevindt zich eene ademhalingsopening (luchtgat of stigma). Het aantal achterlijfsstigmata 

 bij de Coleoptera is meestal S paar; de Siarabaeidae vertoonen er 7 paar, de Biiprestidae 6 paar, de 

 Eiiiioiiiychidac en Corcinellidiie 5 paar, de Histeridae schijnen er 4 paar te hebben. Onderling zijn de 

 ringen door eene vliezige huid verbonden. 



Het tergiet wordt gevormd uit twee zijhelften , welke in de dorsale middellijn versmelten ; het 

 sterniet ontstaat uit een middengedeelte en twee zijstukken. Volgens Rich. Heynions staat de ont- 

 wikkehng van een afzonderlijk middengedeelte in verband met het ontstaan der buikganglicn , terwijl 

 de zijstukken als die deelen moeten beschouwd worden, waaraan oorspronkelijk de ledematen (pooten 

 der Myritipodeii en stiften der Thysanura) zich ontwikkelden. 



