7° 



Er bestaat verband tusschen de ontwikkeling der laatste achterlijfsringen en den 

 bouw der copulatieorganen. Bij de Coleoptera zijn de laatste achterlijfsringen aan de 

 meest uiteenloopende vervormingen onderhevig; zoo is de laatste ring of zijn de 

 laatste 2, 3, zelfs 4 ringen ingetrokken en veelal gereduceerd of vervormd; in den 

 regel zijn de laatste sterniten meer gewijzigd of gereduceerd dan de tergiten, vandaar 

 dat meer vrije of zichtbare tergiten dan sterniten voorhanden zijn, waarbij nog komt 

 het, reeds hierboven besproken, meestal ontbreken van het eerste sterniet. 



Het aantal en de vervorming der ingetrokken en in de voorafgaanden verborgen 

 kleinere eindsegmenten is, in 't algemeen bij de Insecten, niet alleen naar gelang 

 der orde, familie of het genus, maar ook veelal naar de sekse verschillend; zoo is 

 het aantal zichtbare tergiten en sterniten bij het cj van vele soorten eene andere dan 

 bij het $. In 't algemeen blijkt, dat bij een aantal Coleoptera bij de mannetjes soms 

 nog een bijkomend zichtbaar sterniet voorhanden is; vooral is dit het geval wanneer 

 hier het voorlaatste zichtbare sterniet aan den top uitgerand is; zoo heeft b. v. het J 

 van Ciciihlela 7, het ? 6 zichtbare sterniten; bij Brachynus en Thclcphonis vertoont 

 het $ 7, het r? 8 , bij een aantal Cisielidae, Melandryidae , vele Cerambycidae e. a. 

 het ? 5 , het i 6 zichtbare sterniten. 



Ook het aantal vrije tergiten (na verwijdering der beide vleugelparen) kan in 

 beide seksen verschillend zijn; zoo heeft o. a. het J van Cicindela er in den regel 8, 

 het 9 7; ook vertoonen de wijfjes der groote Carabini en het $ van Brachynus z.<^^tx 

 het 8= tergiet nog een gi^, de z.g. anaalplaat. De laatste, normaal ingetrokken, 

 achterlijfsringen zijn, bij versch gevangen exemplaren, door druk gemakkelijk te 

 voorschijn te brengen. 



De ingetrokken segmenten blijven hetzij weekhuidig of zijn zeer chitineus '). 



Een merkwaardig voorbeeld van den bouw van het achterlijf o. a. geeft 

 Ganglbauer van de Histeridac. Er zijn hier nl. 7 zichtbare tergiten en 5 zichtbare 

 sterniten aanwezig. De laatste 3 tergiten zijn zeer sterk gechitiniseerd, de voorste 4 

 eveneens chitineus, doch minder sterk. Tusschen het 5« tergiet en het 6<^ (het pro- 

 pygidium) is aan weerszijden een driehoekig zijstuk ingeschoven , hetwelk door een 

 dorsaal verlengsel van het y' sterniet gevormd wordt. Ook het 4= tergiet schijnt in 

 zijne ligging tot het 2= sterniet naar voren verschoven te zijn. Het propygidium -) 

 is horizontaal of schuin, het pygidium (7*^ tergiet) schuin, verticaal of op de buik- 

 zijde naar voren omgeslagen. Het i^ sterniet is meestal veel langer dan de volgende 

 zeer korte sterniten; het is blijkbaar uit de versmelting van twee sterniten ontstaan, 

 daar het door het 2<' en y tergiet bedekt wordt. Worden de laatste normaal ingetrokken 



1) Bij Brachynus zijn de eerste 5 tergiten vliezig, de volgenden chitineus. 



2) Zie de beteekenis vau pygidium en propygidium iets verder. 



