71 



achterlij fsringen naar buiten gedrukt, dan bemerkt men een ongedeeld 8= en een 

 gedeeld 9= en 10= tergiet. Onder het 8= tergict ligt het ó"-" sterniet. Het 9* en io« 

 tergiet bezitten geen daarbij behoorend sterniet. 



In liet algemeen is het aantal vrij ontwikkelde of zichtbaar gebleven tergiten 

 (na verwijdering der vleugelparen) meestal 8 of 7, zeldzamer 10 (o. a. Siaphyliiudae , 

 Scaphidüdiie en het i van Necrophorus), 9 bij uitzondering onder de Thelephoridae. 

 Het aantal vrij ontwikkelde of zichtbaar gebleven sterniten is in 't algemeen 5 , veel 

 minder 6 (o. a. Carabidae , Dytiscidae, Fselapkidae , de meeste Scarabaeidae , het ? 

 van Cicivdela), of 7 {Gyrhüdae , bijna alle Staphylmidae , Trkhopierygidae , Thele- 

 phoridae, het i van Cuindela), zeldzamer 8 (de Oxytelini, het S van Necrophorus 

 en dat der Lycidae'), of 4 (o. a. bij de HylophiUni, waar de eerste twee met elkaar 

 vergroeid zijn en bij de meeste wijfjes van Cohn , waar de grootste reductie der 

 sterniten onder de Silphidae tot stand gekomen is) , bij hooge uitzondering slechts 3 

 {Sphaerius). Het laatste zichtbare sterniet heet hypopygium. Uit een en ander blijkt 

 ten duidelijkste, dat het onjuist is om van zooveel achterlij fsringen te spreken als 

 er uitwendig zichtbaar zijn. Bij die kevers, welke een grooten prothorax hebben, is 

 het achterlijf het minst bewegelijk, veelal zelfs geheel onbewegelijk. In verband 

 hiermede zijn eenige sterniten vergroeid, nl. veelal de eerste 3 zichtbare (Carabidae), 

 ook wel de eerste 4 (b. v. Heteroceridae) , of de eerste 2 (b. v. Bnprestidae , vele 

 Rhynchophora, Hispini) (bij de Clyihrini de laatste 2 vergroeid); ook wel alle zicht- 

 bare sterniten , behalve het laatste sterniet of de laatste twee sterniten ; of wel alleen 

 in 't midden geheel of nagenoeg geheel vergroeid (b. v. Anobiidae); bij de Coprini 

 de 6 sterniten vergroeid. 



In deze gevallen zijn meestal de naden der vergroeide sterniten nog duidelijk 

 zichtbaar, doch kunnen deze ook voor een deel meer of minder uitgewischt zijn 

 (o. a. onder de Meh^lonihim). Bij Gyrinus zijn de eerste 3 zichtbare sterniten ver- 

 groeid en blijven slechts naast de achtercoxae door een rudimentairen naad gescheiden; 

 daardoor schijnt het alsof slechts twee vergroeide sterniten voorhanden zijn. Onderling 

 vrij bewegelijk blijven de ringen o. a. bij de Staphylinidae , Silphidae, Malacodermata , 

 de meeste Chrysomelidae e. a. 



De tergiten zijn, voor zoover zij door de dekschilden bedekt zijn, dunvliezig; 

 de onbedekte tergiten daarentegen , d. i. vooral wanneer de dekschilden opvallend 

 verkort zijn, zijn, evenals de sterniten, verhoornd; zoo vertoonen de Staphylinidae 

 10 verhoornde tergiten. 



Bij de Pselaphidae zijn de ringen onderling onbewegelijk, stijf samenhangend, 

 volkomen verhoornd en onbedekt, met 5 of door versmelting slechts met 3 of 2 

 vrij liggende tergiten. 



Het laatste zichtbare, veelal groote , tergiet, wanneer het derhalve door de iets 



