79 



voorzien zijn, die niet eene klier in verbinding staan. Volgens G. Brandes bestaat 

 het haarbosje ttisschen het i"-- en 2= vrije slerniet bij het .< van Blaps morlisa^a uit 

 naar achteren gerichte haren van een fijn kanaaltje doorboord, waaruit druppeltjes 

 eener vloeistof te voorschijn komen , welke uit klieren in den thorax wordt afgescheiden. 

 Dergelijke reukharen komen ook voor bij Dcrmestes, Pytho e. a. 



Merkwaardige vormingen zijn nogdez.g. „vervellingsharcn", zijnde cuticulaire 

 aanhangsels, welke hoofdzakelijk voorkomen op de teedere , vliezige deelen van het 

 tegument en bij de vervelling eene belangrijke rol vervullen. Escherich doet 

 daarover eene belangrijke mededeeling. Deze haren vervullen nl. de oorsi.ronkelijke 

 rol , om de oude huid mechanisch los te maken ' ) , waarna bij het volkomen insect 

 eene nieuwe functie begonnen wordt en daarbij tevens eene geheele wijziging van 

 de oorspronkelijke vervellingsharen optreedt. Escherich ontdekte zulks op de dun- 

 vliezige huidverbindingen der pleurae en der achterlijfsringen bij een aantal Meloidac , 

 vooral bij Meloü variegatus Donov. en naaste verwanten. Hier wordt de dunne ver- 

 bindingshuid, vooral bij de bevruchte wijfjes, wanneer het achterlijf buitengewoon 

 is uitgezet, beschut door verhevene lijsten, die steeds evenwijdig loopen aan de 

 plooien, dus loodrecht op de richting waarin de plooi vormende kracht werkt; is de 

 plooiing in twee richtingen mogelijk , dan lossen zich de verhevene lijsten in afzonderlijke 

 stukjes op. Niettegenstaande de groote uitzetbaarheid, plooibaarheid en daardoor 

 dunheid van het huidskelet, is toch op eenvoudige wijze eene zekere vastheid ver- 

 kregen; men zou het in zeker opzicht kunnen vergelijken met de stevigheid van eene 

 met koperdraad omwonden gummibuis en het herinnert ook aan de vastheid van den 

 overigens uiterst dunnen wand der tracheeen. De structuur der verbindingshuid is 

 zeer verschillend, toch zijn de relief- vormingen te beschouwen als, onmiddellijk na 

 de laatste vervelling, gewijzigde vervellingsharen, wat vooral duidelijk wordt door 

 de kleine plaatjes waaruit veelal de lijsten zijn samengesteld. De rangschikking der 

 lijsten ontstaat door mechanische werking, druk en trekking. De overgang tot de 

 typische vervellingsharen is duidelijk te vinden, wanneer men met MeloC', naverwante 

 genera, bij welke goed ontwikkelde dekschilden voorhanden zijn [Cerocotna , My Libris 

 e. a), vergelijkt. 



Beschubd is het oppervlak, wanneer microscopisch kleine, ronde of langwerpige 

 plaatjes, gewoonlijk in rijen naast elkaar of gedeeltelijk dakpansgewijze over elkaar 

 liggen. Met het ongewapend oog gezien doet zich het schubkleed voor als een 

 bepoederd of met eene fijne stof bedekt oppervlak. Vooral vindt men schubjes bij de 

 CtircuUonidae , waar zij veelal het geheele lichaam bedekken en, evenals bij de 

 vlinders, kleur en teekening van het geheele dier bcjjalen. De schubjes zijn hier 



I) Reeds werd gewezen op de vervelling bij andere dieren, u. a. de Reptielen , waar ook cuticulaire 

 vormingen eene dusdanige rol schijnen te vervullen. 



