8o 



hetzij dof, of vertoonen soms de fraaiste metaalkleuren (vooral bij exotische soorten). 

 Behalve bij de Curculionidae vindt men ook schubjes bij Anthrenus , een aantal 

 exotische Lucanidae , bij Hoplia e. a. 



FiscHER onderscheidt bij de Coleoptera de navolgende schubjes: ie. de „Schelpachtige", met 

 de gedaante van een kamschelp {Peclcn); deze zijn eenigszins ei- of cirkelrond, aan het vrije uiteinde 

 meestal afgestompt, aan de basis in een kort steekje verlengd; het oppervlak vertoont in de lengte 

 verhevene strepen, welke snoervormig gekorreld zijn (b.v. Cncorrhiiins). 2». ,,Metaalbladschubjes", 

 meestal fraai glanzig, groen metallisch; in den regel langwerpig, lancet- of bladvormig, zelden kort, 

 soms iets opwaarts gebogen , meestal met kort afgescheiden steel ; het oppervlak uiterst fijn , gewoon 

 gestreept (h.\. Pfiy/lobiiis argt-n/a/iis). 3e. „Korrelige schubjes", bij welke het oppervlak met dicht aan- 

 eenstaande korreltjes bedekt is; zij kunnen zijn: cirkelrond, eivormig, lancetvormig enz. ; wit , geelachtig, 

 soms blauw of groen, ook wel parelmoerglanzig (b. v. I/oplia, Polyphylla , Ptimis d-puiictatus e. a.). 

 ip. „Haar- en vlokschubjes" ; de eersten zijn aan het uiteinde eenigszins toegespitst, doen zich voor 

 als korte, afstaande, altijd witte haartjes (o. a. \'ali;us, Ceiithorrliynchus); de anderen zijn breederen 

 doen zich voor als vlokkige, groengele haartjes (b.v. Chloroplianns pollinosus)\ in beide gevallen zijn 

 zij ongestreept , doch in het eerste geval met eene diclitere , in het tweede geval met eene meer spaarzame 

 granulatie. 5^. ,,Vezelige schubjes", welker verspreid-korrelig oppervlak uit bundelsgewijze gegroepeerde 

 langsvezels bestaat, die aan het uiteinde van de schub ongelijk uitsteken (b.v. Anthrinus). 



Bestoven (farinosus, p ui ver u len tu s of pollinosus) noemt men het 

 oppervlak wanneer het met een oogenschijnlijk meelachtig poeder bedekt is, dat 

 gemakkelijk kan afgewreven worden. Gewoonlijk is dit een geel of geelgroen, zeld- 

 zamer rood- of witachtig exsudaat of huidsecreet, dat, na verwijdering, bij het 

 levende dier weder opnieuw wordt afgescheiden; bij microscopisch onderzoek blijken 

 het meestal kleine plaatjes te zijn, volgens Leydig uit eene wasachtige stof bestaande 

 {Lixus, Lariniis , vele Cleonus-'sooTtQn). 



Is een deel berijpt, dan is de bekleeding zoo uiterst fijn, dat het slechts bij 

 bijzonder sterke vergrooting is waar te nemen. 



Van belang is eindelijk de kleur van het tegument. Een groot aantal kleuren 

 en nuancen worden door gebruikelijke termen aangeduid, als: wit, krijt-, sneeuw-, 

 melk-, zilver-, geelwit; grauw, grijs, wit-, aschgrauw, muiskleurig; zwart, diepzwart, 

 zwartachtig, pekzwart, leikleurig; bruin, pekbruin, bruinachtig, kastanje-, roodbruin, 

 roestrood, roestkleurig, geelbruin; rood, steen-, geel-, bloed-, vermiljoen-, schar- 

 laken-, purperrood; blauw, lazuur , hemels-, staal-, zwart-, groen-blauw, blauwachtig; 

 geel , zwavel- , stroo- , oker- , bruingeel , witachtig- , vuil- , bleekgeel ; groen , groen- 

 achtig, smaragd-, olijf-, zeegroen; goudglanzig, bronzig, bronsglanzig of bronskleurig, 

 geel- of roodkoperkleurig , metallisch, metaalglanzig, loodkleurig. Verder spreekt men 

 nog van vet-, zijde-, parelmoerglanzig, iriseerend '), gemarmerd, wolkig, vlekkig, 

 bontgekleurd; met venstervlekken , wanneer plaatselijk eenig deel doorzichtig is; of 



I) Merkwaardig is het iriseeren der achtervleugels van vele kevers bij opvallend licht. 



