8i 



van druppels (guttae) voorzien, zijnde gele of witte, druppelvormige vlekken op 

 een eveneens licht gekleiirden grond (b. v. Coccinella lo-, 12-, 14-, 15-, 16-, 18-, 

 20-gutlata) '). 



Vele kleuren gaan na den dood verloren, zoo o. a. de fraai roode en ook wel de lieldergele 

 kleuren der Coccinellidae ; het rood wordt nl. bruin- of geelachtig. Ook het fraaie groen en de 

 metaalglans -) der Cassida's verdwijnt en wordt t;eel- of hruinaclitig; volgens Leydu; zou hier blad- 

 groen (chlorophyl) voorlianden zijn, dat in liet licliaam van liet doode dier, evenals in de verdorde 

 bladen der planten , bruin of geelbruin wordt. Volgens Si.aier zou de lederachtige kleur bij vele 

 Dymistiiii , Meloloiithhii en Elatcridae samengaan met de aanwezigheid van tannine in de huid dezer 

 blad- en Iioiitetende kevers. 



Bij vele kevers variöeren de individuen zeer in kleur; dit zijn dan de kleur- verscheidenheden of 

 kleur-aberraties. Bekende voorbeelden zijn o. a. Geotrtipes veriialis, welke van fraai blauw of groen 

 tot zwart varieert; ook Ckrysoiiiela varians enz. De grootste kleur-verscheidenheid vindt men onge- 

 twijfeld bij de CocchieUidae , wa.ar het meer gelden bonte kleuren en niet metaalkleuren. 



Bij vele kevers bestaat de teekening uit „banden, strepen of vlekken", hetzij 



licht gekleurde oj) donkeren, of omgekeerd donker gekleurde op lichten "-rond. 



Door het meer of minder uitgebreid zijn van het een of liet ander, waarbij banden 



tot vlekken of stippen opgelost, of stippen en vlekken tot banden kunnen versmolten 



zijn, zijn ook vele kleur-aberraties en variëteiten ontstaan. Dergelijke, interessante 



voorbeelden , waarbij veelal een volledige keten van kleur-aberraties de uiterste vormen 



verbinden, treft men o. a. aan bij vele Coccinellidae , waar b. v. het rood van 



Caccinella bipunctata door allerlei overgangen in zwart overgaat; het begint dan met 



roode e.xeraijlaren , daarop roode exemplaren met zwarte stippen , strepen , vlekken 



of banden, vervolgens komt men tot de zwarte individuen met roode banden, 



vlekken, strepen of stippen, en eindelijk de zwarte exemplaren. Onderzoeken wij 



naar den oorsprong der kleuren, dan moet blijken of de lichte dan wel de donkere 



kleur de meest oorspronkelijke is. In het genoemde geval is rood de grondkleur, 



terwijl de zwarte kleur voortspruit uit het meer en meer de overhand nemen en het 



ineenvloeien der zwarte stippen, strepen, vlekken of banden. 



Zoo wijst KoLBE op de verscheidenheid der kleuren bij Btiprestis flavomaciilata F., waar de 

 dekschilden op gelen grond donker metaalkleurige banden vertoonen , welke zich met een evenzoo 

 gekleurden langsband van den naad en een van den buitenrand verbinden, zoodat zij op elk der 

 dekschilden 4 in de lengte geplaatste gele vlekken insluiten. De uitbreiding der donkere metaalkleur 

 gaat veelal zoo ver dat slechts eene enkele gele basaalvlek overblijft. Aangezien de metaalkleur tot de 

 opperhuid (cuticula of epidermis), de gele kleurstof tot de daaronder gelegen cellenlaag (hypodermis) 

 (PI. II, fig. 3) behoort, zoo volgt hieruit dat de oorspronkelijke verhouding der kleuren aangewezen 

 wordt door de eenvoudiger kleuren van den liypoderniis. Ook volgt hieruit dat de levendige metaal- 

 kleuren der dekschilden bij de meeste Biiprestidae de oorspronkelijke gewone kleur der massa door 



1) Toch wordt de uitdnikking „gutta" ook meermalen gebruikt voor gele of witte vlekken op 

 donkeren grond (b. v. Biiprestis %-^uttata). 



2) De metaalglans der Cassida's blijft lang behouden door de onderzijde der dekschilden met 

 glycerine te bestrijken , ook veelal jaren lang door ze in alcohol te bewaren. 



6 



