82 



overwoekering meer of minder verdrongen hebben '). Men vindt dan oolc BnprestiJae die de meer 

 primitieve kleuren vertoonen, d. w. z. in de plaats van de schitterende metaalkleuren, slechts de gewone 

 kleuren der groote massa onder de kevers; daarbij is de chitinehuid ook niet zoo vast als overigens bij 

 de metallisch gekleurde vertegenwoordigers dezer familie. 



KOLBE vermeldt nog meer voorbeelden, waar o. a. bij kevers achter elkaar geplaatste, donkere 

 dwarsbanden op den lichten grond der dekschilden voorhanden zijn , of bij nagenoeg geheel donker 

 gekleurde dekschilden van eene dergelijke schikking zijn af te leiden. Ook zijn vele gevallen bekend 

 dat op een lichten grond dwarsbanden van een donkeren naad- of donkeren buitenrand der dekschilden 

 uitgaan ; deze zijtakken zouden dan de aanhechtingsplaatsen der banden zijn , welke bij aanverwante 

 soorten volkomen ontwikkeld zijn; wellicht zijn in zulke gevallen de banden verdwenen. 



Zijn de dekschilden van een lichten langsband of eene langsstreep voorzien, dan schijnt dit te 

 duiden op een dicht tot elkaar naderen van den naad- en den randband. Veelal is eene donkere kleur 

 slechts op het achtergedeelte der dekschilden voorhanden, terwijl het voorste gedeelte geheel eenkleurig 

 geel, rood of bruin blijft; ook het omgekeerde kan het geval zijn. Roode dekschilden neigen, in 

 allerlei overgangen, om eene zwarte kleur aan te nemen (b. v. het § van Lcptura dubia Scop., 

 sommige Cofciitelhfs e. a.) 



Over de wetten, welke de ontwikkeling der kleur-teekeningen beheersclien , werd door Escherich 

 eene studie gegeven ontleend aan de groote veranderlijkheid der kleur-verdeeling bij Zo«(7/i;vV (Jj^''"'^'''-'') 

 en Trichodis , nadat reeds door Eimer over de kleuren bij hagedissen (Lacsrta inuralis e. a.) eene 

 verhandeling gegeven was. 



De kleuren der dekschilden bij beide genera zijn tweeörlei, nl. een geel tot rood pigment dat in 

 den levenden inhoud der dekschilden, de cellen, en een zwart (soms metaalglanzig door licht- 

 breking) pigment dat in het chitineskelet voorhanden is. Daar het zwarte pigment steeds meer en 

 meer de overhand verkrijgt, is dit phylogenetisch jonger. 



Verhoeff geeft daarvoor zoowel het ontogenetisch als het phylogenetisch bewijs. De larven nl. 

 van Trichodes zijn fraai rozenrood, welke kleur eveneens in het pop-stadium overgaat. Het chitineskelet 

 is voor beiden glashelder, de rozenroode kleur wordt derhalve door de levende massa, de cellen van het 

 vetlichaam , voortgebracht. Eerst bij de imago wordt het chitineskelet grootendeels vaster en is in 't 

 geheel niet meer glashelder. Met rood der dekschilden wordt door roode cellen in dezen voortgebracht , 

 terwijl de zwarte kleur in het chitineskelet zetelt, bij de dekschilden in het bovenblad; deze laatste 

 kleur ontstaat eerst tijdens het uitkleuringsproces bij de imago en wel tegen het einde daarvan; de 

 zwarte kleur ontwikkelt zich bij Triihodi's , derhalve zeer veel later dan de roode. 



Dat de zwarte kleur soms bovendien door interferentie-kleuren als: blauw, groen enz., wat meer 

 of wat minder begeleid wordt, is van ondergeschikt belang. Phylogenetisch blijkt bij vergelijking der 

 zoo laag staande Thysaniira met de zoo hoog ontwikkelde Apidac of bijen b. v. (afgezien van schubjes 

 en haartjes) , dat bij eerstgenoemden het chitineskelet glashelder, dun en tevens de geelachtige kleur 

 van liet vetlichaam vertoont , terwijl dat der laatstgenoemden vast en zwart is. Bij alle lagere Insecten- 

 orden komt weinig of geen zwart pigment voor, bij de hoogeren daarentegen , dus ook bij de Coleoptera, 

 in hooge mate. De zwarte kleur is overigens geen gevolg van de dikte van liet chitineskelet, doch 

 eeue bijzondere bijgevoegde stof. Geel en bruin zijn karakteristieke chitinekleuren , waarbij van geen 

 bijzonder pigment sprake is. Ook bij de larven komt het zwarte pigment van het chitineskelet veel- 

 vuldig voor, maar op 't laatst. In 't algemeen zijn de lager ontwikkelde groepen minder rijk aan 

 zwart pigment in het chitineskelet dan de hoogeren, vergelijk b. v. de Thekphoridae met de hooger 

 staande Lamellico)')tia en Tt'}iebi'ionidae , de Dascyllidae en Cyphonidne met de Elateridae. 



I) Hetzelfde geldt o. a. ook voor Ciciinlehfs, waar de meest opvallende metaalkleuren tot de 

 cuticula, de witte vlekken en lijnen daarentegen tot de hypodermis behooren. 



