83 



In pliylogenctische opeenvolging zouden de vastheid en de kleur van het huidskelet zijn , l". dun, 

 glaslielder, soms metaalglanzig iriscerend; 2°. dikker, geel- of bruinachtig, ook wel metaalglanzig; 

 3». nog dikker, zwart, veelal met metaalglans. Door de meerdere ontwikkeling van het liuidskelet 

 zijn de kleuren der cel- en lichaamsvloeistof, d. i. der levende massa, onderdrukt geworden, de/.e 

 laatsten zijn in het 3e geval het minst van beteekenis of laten zich het minst gelden. De kleuren der 

 cel- en lichaamsvloeistof, alhoewel zij principieel van de anderen onderscheiden zijn, vertoonen 

 iutusschen alle mogelijke kleur-overgangen , afgezien van de nietaalkleuren, welke slechts bij uitzon- 

 dering voorkomen (Cassiiia). De schitterendste metaalkleuren eigen aan het chitineskelet lilijken dus 

 optische kleuren te zijn. Tot deze 3= groep moeten ook gerekend worden de kleuren der aanhangsels 

 van het huidskelet, nl. der haren, schubben enz. 



Verhoei-k, die de onderzoekingen van Escherich volkomen beaamt , geeft het navolgende 

 schema voor de opeenvolging in kleuren: 1°. de gelijkmatigheid van de tinten der cel- en lichaams- 

 vloeistof of der chitinekleur; 2°. de kleuren van het skeletpigment in de opeenvolging van langsstreping, 

 vlekkenteekening, dwarsstreping en eenkleurigheid. Die vormen, welke het meeste skeletzwart vertoonen, 

 zijn in dit opzicht phylogenetisch het jongst, die welke het minste skeletzwart hebben, het oudst in 

 eenige groep. Toch is het niet onwaarschijnlijk, dat de vlekkenteekening en niet de langsstrepige 

 teekening het begin der ontwikkeling van het zwart vormt en daarvan uitgaande eene ontwikkelings- 

 vertakking tot stand komt, die aan den eenen kant tot eene langsstrepige teekening en wellicht van 

 deze uitgaande direct tot de eenkleurigheid aanleiding geeft; voor zoo iets pleit het totaal achterwege 

 blijven van de vorming van langsstrepen bij vele kevergroepen. 



N'erhoeff onderzocht nog de metaalkleuren der Cassiihi's. Op de dekschilden loopen nl. drie 

 hoofd-tracheeenstammen in de lengte; tusschen de middelste en de binnenste vindt men bij CassiJa 

 vittcita het metallisch glanzige veld, dat naar buiten nog een weinig over den middelsten trachee-stam 

 reikt; het metallisch groen, bij opvallend licht gezien, wordt bij doorvallend licht bleek rozenrood. 



Volgens Verhoei-f's phylogenetisch schema der dekschilden ligt de metaalglanzige langsstreep 

 bij de hier genoemde Cassida in de 4e intercolumnaal-ruimte, welke tevens de 4e intertracheeaal-ruimte 

 is. Een microscopisch preparaat, vervaardigd van een dekschild, dat onmiddellijk na den dood in 

 glycerine bewaard was, vertoonde den fraai groenen metaalglans na 14 maanden nog even friscli en 

 schitterend als bij het levende dier. Bij gedroogde Cassida' s, bij welke de metaalstreep volkomen 

 verdwenen was, kwam deze met glycerine niet terug; de uit vetcellen en lichaamsvloeistof bestaande 

 inhoud der dekschilden was dus bij het uitdrogen verschrompeld. De meening dat de metaalstreep 

 eene vorming der chitinehuid zou zijn, is dus geheel onjuist gebleken. 



Vele kevers vertoonen eene kleur welke zeer past bij die der omgeving en 

 waardoor zij minder door hunne vijanden bespeurd worden en veelal ook beter 

 hunne prooi kunnen verrassen. Zoo o. a. de witachtig of grauw gekleurde snuitkevers 

 Cneorrhinus, Barynotus, Liophloeiis en de C/w«/«-soorten op zandgrond; de groen 

 gekleurde Phyllobius-, Polydrosus- en C/ilorophanus-soovltn op de groene stengel- 

 bladen van boomen, heesters en kruidachtige planten. De bruine Ckindela hybrida en 

 marilima op dorre zandgronden , de groene C. campeslris op met gras en lage planten 

 begroeide plaatsen. 



Albinisme in den waren zin ■) schijnt bij de Coleoptera niet bekend te zijn. 



i) Hiertoe mogen niet gerekend worden gevallen dat van eene donkere soort Uchte (niet bedoeld 

 onuitgekleurde) exemplaren voorl<omen (o. a. Ilylctrupes bajiilus L. ab.c. livuiiis Muls). 



