85 



D. INWENDIG MAAKSEL EN LEVENSVERRICHTINGEN 

 DER ORGANEN. (PI. II en III.) 



Evenals bij do Verlebraien het inwendig beenig of k ra a kbeen ig skelet, 

 alsmede de ligging van het centrale zenuwstelsel van de grootste beteekenis 

 zijn om deze hoofdafdeeling te karakteriseeren , zoo is zulks evenzoo het geval voor 

 de hoofdafdeeling der Arthropoden met betrekking tot het tegument, d. i. hier het 

 uitwendig huid- of ch i ti n eskele t '), daarbij evenzeer de ligging van het cen- 

 trale zenuwstelsel in aanmerking nemende. 



Zooals bekend is dient een deel van het skelet (schedel en wervelkolom) der 

 Werveldieren tot beschutting voor het centrale zenuwstelsel (hersenen en ruggemerg) 

 en vertoonen veelal de afzonderlijke beenstukken allerlei uitsteeksels en kammen, 

 die tot aanhechting van spieren moeten dienen. Evenzoo bemerkt men aan het uit- 

 wendig chitineskelet der Arthropoden, hier meer in 't bijzonder de Coleoptera op 

 het oog hebbende, allerlei voortzettingen naar binnen als: staven, graten, balken 

 en platen, welke eveneens moeten dienen tot aanhechting van spieren of tot steun 

 van de buikzenuwstreng en het spijsverteeringskanaal. Dit inwendig chitineskelet 

 of endoskelet treft men alleen in den kop en in de drie thoracaal-ringen aan; 

 sommige van deze deelen , o. a. in den kop, zijn hol en moeten derhalve als 

 instulpingen van de lichaamshuid beschouwd worden; anderen daarentegen zijn 

 gechitiniseerde pezen (uiteinden van spieren). Dit in den kop aanwezige geraamte 

 van balken en lijsten heet ook wel tentorium. De inwendige skeletdeelen in de 

 thoracaal-ringen gaan uit deels van het pro-, raeso- en metanotum (dit zijn de 

 phragmen) "-), deels van de pleurae (de apodemen), deels van het pro-, raeso- 

 en metasternum (de apophysen of, volgens Vërhoeff, beter furculae); het zijn 

 vooral vele spieren in den thorax, welke aan deze deelen hun oorsprong nemen ; boven- 

 dien worden de zenuwcentra, nl. de zenuwknoopen of gangliën, evenals die van den 



1) De huid van l>et lichaam der Insecten (l'l, II, fig. 3) bestaat uit drie lagen; deze zijn, van 

 buiten af beginnend, de opperhuid, epidermis of cuticula, de onderhuid of hypodermis 

 en de grond- of basaal-membraan. De voornaamste daarvan is de hypodermis, eene uit 

 cellen bestaande laag, die aan hare buitenzijde de opperhuid afzondert, of wat misschien waarschijnlijker 

 is, doet verharden. Da epidermis vormt een onafgebroken geheel: zij heeft dikwijls een la.agsgewijzen 

 bouw en bestaat, afgezien van bijmengsels, uit chitine. De dikte der chitinelaag is zeer verschillend , 

 vergelijk b. v. de chitinehuid van een steenharden snuitkever met die van een Thelephoyus of met 

 huiddeelen aan de geledingen of de chitinelaag der instulpingen als: slok- en einddarm , tracheeën enz., 

 of van kortel'ngs uit de pop gekomen kevers. 



2) In den prothoiax is geen phragma voorhanden, de mesothorax heeft er echter twee of één 

 de metathorax één of twee. 



