98 



zeer lang, borstelvormig, geleed en paarsgewijze op de rugzijde der thoracaal- en 

 abdominaal-segmenten ingeplant; stigmata ontbreken hier eveneens geheel. 



Bij de Elminae, enkele Hyilrophiliiiae {Hydracharis , Eiwplurus en Bcrosus) en 

 Cyphonidat- daarentegen heeft men trachee-kieuwen en stigmata bovendien, welke 

 afwisselend werkzaam zijn, naarmate deze larven onder water blijven, of aan de 

 oppervlakte of zelfs buiten het water moeten ademhalen; tot dit laatste worden zij 

 veelal door de noodzakelijkheid gedwongen (zie deel II, blz. 137 en noot 2). 



De larve van Ehiiis heeft 10 paren stigmata aan de rugzijde en bovendien 

 bundelvorraige kieuwen, die naar willekeur uit het laatste achterlijfssegment naar 

 buiten uitgestulpt worden; de jonge larven vertoonen geen stigmata, het trachee- 

 stelsel is derhalve gesloten. Nog heeft men eene dergelijke inrichting bij de larven 

 van Polamophihis en Macronychvs; bij die van eerstgenoemd genus bevinden zich 

 aan weerszijden van het laatste abdominaal-segment drie l)undels draadvormige 

 kieuwen, welke met de beide in de lengte loopende hoofdstammen van het trachee- 

 stelsel in verbinding staan; de takken der achterlijfstracheeen zijn blaasvormig ver- 

 breed; aan deze blazen, wier aantal 64 bedraagt, is de spiraaldraad nog duidelijk 

 zichtbaar. In den regel ademt de larve door de hierboven genoemde staartkieuwen ; 

 wanneer echter bij lagen waterstand de palen en balken, waarop zij zich gewoonlijk 

 ophouden , boven het water uitkomen , dan is de larve gedwongen de lucht direct 

 op te nemen en functioneeren alsdan alleen de stigmata, van welke zich aan den 

 mesothorax en aan elk der eerste 8 achterlijfsringen een paar bevinden. Ware 

 kieuwen, d. w. z. zulke die met bloed gevuld /.ijn , en geen of nagenoeg geen tra- 

 cheeën bevatten, vindt men, volgens Schiodte en Meinert, bij de larve van //i',f;-ö/w 

 (zie blz. 96) als bundelvormige aanhangsels aan de onderzijde der thoracaalringen 

 en de eerste 3 achterlijfsringen ; ook ontbreken hier de stigmata aan den S=" acliter- 

 lijfsring, terwijl de overigen gesloten zijn. 



Spijsverteringsorganen. (PI. III, Fig. 3; vergelijk ook de schematische figuur 2 

 op PI. II). Het opnemen van voedsel bij de Coleoptera geschiedt aldus. Eerst wordt 

 het stuk voedsel met de voorkaken aangevat en daarmede een gedeelte afgebeten; 

 de boven- en onderlip dienen hierbij zoowel tot steun , alsook om het voedsel te 

 proeven; dit laatste geschiedt ook door middel van de tong en vooral door den 

 epipharyn.x, waar smaakzintuigen voorhanden zijn. De afgebeten of afgescheurde 

 spijsbrok wordt nu door de achterkaken aangevat en zoo noodig nog kleiner gemaakt; 

 daarbij wordt zij door de onderlip tegengehouden , om vervolgens door de achterkaken 

 verder in de mondholte geschoven en door de slikbeweging in den slokdarm gebracht 

 te worden. Bij vleeschetende kevers worden de afgebeten brokjes niet gekauwd, maar 

 iladelijk ingeslikt. Daar waar de voorkaken elk van een krachtigen maaltand of van 

 een kauwvlak voorzien zijn, wordt het opgenomen voedsel zoo lang fijn gemalen. 



