'05 



KoLi:i-. niL-ont d;it de vetcellen , evenals de, zich vrij bewegende, i)loedlichaaini)jes, 

 uit de bloedvloeistof bepaalde stoften opnemen, verwerken, omzettingsprodukten 

 daaraan teruggeven en aldus oji de stofwisseling van invloed zijn. Door de overeen- 

 komst met de blocdlirhaampjes, alsmede door de betrekking van liet vetlichaaui lot 

 de bloedvloeistof, noemde Wir.i.owiiysKi dit „bloedweefsel ". Als eene bijzonderheid 

 is bij de Scarabacidae het weefsel van het vetlichaam met het epithelium der grootere 

 trachee-stammen en der talrijke trachee-zakken innig samengegroeid ; bij de overige 

 kevers en l)ij de insecten in het algemeen staan alleen de fijnste trachee-takjes met 

 de cellen van het vetlichaam in verbinding. Het vetlichaam schijnt dus in betrekking 

 te staan tot de ademhaling. Vrrus Graber beschouwt daarom het geheele vetlichaam 

 als „eene enkele, veel-lobbige long", welke het geheele organisme omvat en tot in 

 alle aanhangende deelen , zelfs tot in de uiteinden der sprieten, tasters en tarsen reikt. 

 Volgens L.A.NDOIS is het niet onwaarschijnlijk, dat de vetcellen uit de tracheeen de 

 zuurstof opnemen en deze aan het bloed , waardoor zij omspoeld worden , afgeven , 

 terwijl zij uit het bloed koolzuur opnemen, dat daarna weder in de tracheeen door 

 de uitademing wordt afgevoerd; de vetcellen kunnen derhalve „respiratiecellen" 

 genoemd worden. Die cellen van het vetlichaam, w^elke als voorraadkamers voor 

 voedingsstoffen dienst doen, zijn, volgens Landois, rijk aan vetkorrels en eiwitstoffen ; 

 bij jonge dieren, die nog moeten uitgroeien, zijn zulke cellen het meest ontwikkeld, 

 bij uitgehongerden daarentegen ontbreken zij nagenoeg geheel. Bovendien schijnen 

 deze cellen nog eene rol te vervullen, om de omgezette eiwitstoffen gedeeltelijk 

 wederom in haar weefsel in den vorm van piszure-zouten te kunnen atzetten. Deze 

 cellen moeten dus voornamelijk beschouwd worden als bewaarplaatsen, dus „voedings- 

 cellen ", waaraan het lichaam stoffen voor het onderhoud van het organisme ontneemt 

 en waaraan het de omzettingsproducten weder afgeeft. 



Eigenaardig is het lichtgevend vetlichaam bij de glimwormen, Laiitpyndae , dat 

 zich aan de buikzijde van de laatste segmenten van het achterlijf bevindt. In dit 

 weefsel, welks werking door bepaalde zenuwen geregeld wordt, vertakken zich vele 

 tracheeen, zoodat door den zuurstof-aanvoer de oxydatie van eene nog niet met vol- 

 komen zekerheid bekende stof het lichten veroorzaakt (^zie deel II, blz. 144). 



Welbekend zijn verder de reuk- of stinkklieren (glandulae odoriferae) bij 

 een aantal kevers, welke een in den regel onaangenaam, ook wel eens niet onaan- 

 genaam (o. a. Aromia moschata) riekend vocht afscheiden. Zij liggen gewoonlijk 

 nabij de anale opening en worden alsdan , al naarmate zij meer in- of uitwendig uit- 

 monden, onderscheiden in rectaal- en anaalklieren. Vooral zijn in dit opzicht bekend 

 vele Carabidae (o. a. soorten van Carabus en Cycknis) , welke eene, veelal vluchtige, 

 vloeistof uit den anus afscheiden; vooral is eene dergelijke inrichting bij Brachynns 

 bijzonder ontwikkeld, waarbij het uitgedreven, bijtend vocht uitgespoten wordt, 



