II. ONTWIKKELING DHR COLEOPTERA. 



(PI. IV VI.) 



De wijfjes planten zich voort door eieren; slechts bij uitzondering (o. a. bij 

 Oriita Chevr.) legt het $ de eieren op het oogenblik dat de larven uitkruipen. Het 

 aantal eieren door een enkel ? gelegd varieert zeer, gewoonlijk is het niet bijzonder 

 groot; als uiterste grenzen schommelt het tusschen een 20 tal tot ongeveer 2000, ja 

 zelfs tot 3 a 4000, wat geheel samengaat met de gevaren waaraan de ontwikkelings- 

 toestanden zijn blootgesteld en met de zooveel geringere kansen , dat eenmaal uit 

 eieren zich imagines zullen ontwikkelen ; dit laatste geldt o. a. in hooge mate voor 

 Meloe. Meestal zijn de eieren witachtig, ook wel geel, in allerlei tinten, zelfs oranje- 

 rood; de vorm is kogelrond, ovaal, elliptisch tot cylindervormig; zij zijn meestal 

 glad en glanzig, veel minder dof en fijner of grover korrelig van oppervlakte. De 

 wand is dun bij die eieren, welke op verborgen plaatsen gelegd worden, dikker 

 wanneer zij meer aan de buitenwereld zijn blootgesteld; de micropyle is, volgens 

 Leuckart, aan de voorste pool gelegen en bestaat in den regel uit een groot aantal 

 openingen, welke hetzij onregelmatig bijeen of ook wel in een krans geplaatst zijn. 

 Onder de inheemsche kevers, welke de grootste eieren leggen, behoort o. a. Staphy- 

 litius okns\ veel grootere kevers, als Orycles nasicornts b.v., leggen naar verhouding 

 kleinere eieren. Eenzelfde ? legt grootere en kleinere eieren tegelijk; volgens 

 SwAM^rERDAM zouden zich bij Orycks nasiconiis uit de grootere eieren wijfjes 

 ontwikkelen. 



De ontwikkeling is eene volkomene gedaanteverwisseling (metamorphose), meta- 

 bolie, d. i. de larve behoudt gedurende haar leven ongeveer dezelfde gedaante als 

 waarin zij het ei verliet ' ) ; toenadering tot den vorm van de imago , zooals o. a. 

 bij de Orthoplera en de Khyiichola, komt niet voor'-). Tusschen larve en imago n.1. 



1) Uitzondering treft men aan bij de Rhipifihorida^ en de Ah-loiJae (PI. \'[ V'w^. 4), waar meer 

 dan één larvenvorm voorkomt (hyper-metaniorpliose, zie Dl. II, blz. 306 en 310). 



2) Bij de StaphyliniJae (IM. V, Fit;, i en 2) herinneren de larven nog het meest aan de 

 gedaante van de imago. 



