117 



meer of minder met den prothorax verbindt, blijft liet bij de larven aan den meso- 

 thorax. 



De prothorax, d. i. de eerste der 3 thoracaalsegmenten , wijkt het meest af 

 en is soms alleen op de rugzijde chitineus; in dit geval vormt het een halsschild. 

 Niet zelden onderscheidt deze zich van den meso- en metathorax door de meerdere 

 grootte (o. a. bij Cicifidela, PI. IV, Fig. i) en ook nog door bijzondere aanhangsels. 



Bevinden zich pooten (3 paren) aan den thorax (wat bij de meeste keverlarven 

 het geval is), dan valt dit lichaamsdeel gemakkelijk in 'toog, aangezien het achterlijf 

 slechts bij hooge uitzondering aanduidingen van pooten vertoont (zie verder). 



De pooten aan den thorax kunnen rudimentair worden of geheel ontbreken, 

 welk laatste geval gewoonlijk voorkomt bij larven die in het binnenste van planten- 

 deelen leven (vooral is dit het geval bij die der Bjiprestidae , Enctumidae , Cttrculionidac , 

 Scohddae en vele Ceratnbycidae). Volgens Riley vertoont de larve van Etipsalis minuta 

 Drury, eene Brcnthide uit Noord-.\merika, 3 paar korte rudimenten aan den thorax. 



De pooten zijn overigens meestal kort of zeer kort, veel minder vrij lang, doch 

 in den regel onderling gelijk; toch kan een of ander paar kleiner zijn, zoo b. v. 

 bij de, achter schors levende, larven der Passalini is het achterste paar tot een zeer 

 klein overblijfsel gereduceerd, dat voor de voortbeweging in 't geheel niet geschikt 

 is, terwijl de beide voorste paren goed ontwikkeld en vrij lang zijn. Zij staan hetzij 

 dicht nabij de middellijn van het lichaam of zijn daarvan verwijderd, zelden zijn zij 

 geheel aan de zijden van het lichaam geplaatst. Zij zijn geleed en komen in hare 

 onderdeelen met die van de pooten der imagines overeen. 



De coxa is in den regel omgekeerd-kegel vormig, van buiten naar binnen en 

 iets naar achteren gericht, zoodat die van eenzelfde pootpaar met elkaar hoekig con- 

 vergeeren. Het 2= gedeelte, de trochanter, is gewoonlijk kleiner en onbewegelijk 

 aan het volgende, de dij, bevestigd; bij de Dytiscidae vertoonen zij, volgens 

 Meinert, veelal eene vrije duidelijke dwarsverdeeling, zonder dat het bepaald twee 

 leden zijn, zulks herinnert aan het verschil tusschen de Monotrocha en de Ditrocha 

 onder de Hymenopiera (zie daarover bij Oudemans, De Nederlandsche Insecten, 

 blz. 726). 



Daarop volgt de scheen, welke met de dij het meest bewegelijk is. Het laatste 

 of 5^ deel, de tars, bestaat altijd slechts uit één enkel lid, hetwelk slechts in weinige 

 gevallen van de korte schenen onduidelijk afgescheitlen is; ook kan de tars ontbreken , 

 in welk geval het alleen uit den gewonen of dubbelen klauw bestaat. In den regel is 

 slechts één enkele klauw (zijnde gewoonlijk de klauwvormige tars zelf) voorhanden '), 



I) De Meijere onderzoclit lUt o. .1. bij Mclolontha, waar eene bijzondere strekplaat (zie blz. 65) 

 niet ontwikkeld is. 



