In 't algemcL-n is de kop neergebogen , de voorkaken staan ver uiteen , zoodat daar- 

 tusschendoor de onderlip met hare tasters in 't oog vallen; de achterkaken worden 

 door de voorkaken bedekt, de kaaktasters steken zijwaarts uit. De sprieten liggen 

 langs de zijden van den thorax, doch k-ommen zich ook veelal, wanneer zij lang 

 zijn, langs de zijden van het lichaam; bij Acanthocinus , waar zij buitengewoon lang 

 zijn, buigen zij zich wederom aan de andere zijde om. 



Op de onderzijde van den thorax bevinden zich de pooten ; de voorpooten nabij 

 de middellijn, de middelpooten meer naar buiten, de achterpooten geheel naar 

 buiten; zij zijn tot aan het uiteinde van de dijen, door de, eveneens naar onderen 

 geslagen , dekschilden en achlervleugels bedekt. Bij enkele weinige Staphylinidae loopt 

 de huid, als een doorloopend geheel, over de tegen het lichaam dicht aangedrukte 

 pooten zoodanig heen, dat de poppen daardoor eenigszins als de bedekte poppen 

 der vlinders gevormd zijn. De poppen zijn meestal wit; op de huid met haren, 

 stekeltjes of andere oneffenheden bedekt; bij het uitkruipen der imagines worden deze 

 deelen met de huid verwijderd; dit geldt ook in bepaalde gevallen voor aanhangende 

 stiften of een paar haken aan het uiteinde van het lichaam , dit laatste vooral bij in 

 holten verblijf houdende poppen (o. a. bij Balaninus, Lucanus en volgens Heeger 

 bij zekere Staphylinidae). Overigens liggen de poppen meestal zeer verborgen in aard- 

 holen of binnen in allerlei plantendeelen, of wel zij zitten met het achtereinde vast 

 gehecht of hangen aan bladen en stengels; zij kunnen ook wel ingesponnen zijn 

 (o. a. die van de Gyrinidae en van de snuitkevers Hypcra en Cioniis. Bij enkele 

 kevers (o. a. bij Anthrenus) blijft de pop in de larvenhuid besloten , in den regel 

 komt zij geheel buiten de larvenhuid te liggen. Het uitkruipen van de imago geschiedt 

 door het afstroopen der weeke pophuid van alle uitwendige deelen. Onmiddellijk 

 daarna is de kever nog zeer week en geheel of nagenoeg geheel onuitgekleurd ; het 

 hard worden heeft spoedig plaats en naarmate dit vordert verschijnen ook de blijvende 

 kleuren; tegelijkertijd spannen zich de vleugels en komen in de goede richting te 

 liggen. Het uitkleuren duurt wel verscheidene dagen en heeft niet altijd plaats aan 

 de vrije lucht, doch geschiedt alsdan binnen in de holte waarin de pop ligt of zelfs 

 binnen in de afgeworpen pophuid (bekend zijn als zoodanig Melolotilha, Orycies e. a.). 

 De imago aldus ontwikkeld is nu het volwassen of geslachtsrijp insect; van verder 

 doorgroeien is geen sprake meer, evenmin van oude of jonge kevers. Verschillen de 

 individuen soms aanmerkelijk in grootte, dan moet dit worden toegeschreven aan 

 den ongelijken voedingstoestand, waarbij goed uitgegroeide larven en ook z.g. 

 honger-individuen (zie blz. 76) verpoppen. 



De kevers leven in den regel niet lang , velen sterven reeds weinige weken na 

 het uil de pop kruipen, wanneer zij n.1. voor een nageslacht gezorgd hebben; anderen 

 overwinteren en leggen in het daarop volgend jaar de eieren, waarna zij sterven; 



