wiące południową część Królestwa lepiej niż dotychczas 

 będzie zbadane. 



Dalszem badaniem mięczaków galicyjskich zajął się 

 ś. p. Józef Bąkowski , jako jeden z najdzielniejszych naszych 

 malakologów. Równocześnie także zbierali mięczaki krajowe: 

 przedwcześnie zgasły Zegota Król (um. w r. 1881) i prof. 

 Bolesław Kotula. Pierwszy z nich badał głównie okolice 

 Janowa, drugi zaś okolice Przemyśla i Tatr. 



Z. Król ogłosił „Mifcmki lądowe i słodkowodne ze sto- 

 ków (jUwnego działu wód i przyległych temuż części niżu pół- 

 nocno - europejskiego w Galicyi wschodniej" (Sprawozd. Kom. 

 Fiz. t. XII.) ; B. Kotula zaś podał bardzo cenny „ Wykaz 

 mięczaków zebranych w okolicadi Przemyśla tudzież w dorzeczu 

 górnego Strwiciżu i Sanu (Sprawozd, Kom. Fiz. t. XVL) i 

 „O pionów em rozsiedleniu śHmaków fafrzcmskich" (Sprawozd. 

 Kom. Fiz. t. XVIIL). Szczególnie praca ostatnia należy do 

 bardzo sumiennych i wyczerpujących na polu malakologii 

 krajowej. 



Józef Bąkowski od r. 1876 odbywał prawie rokrocznie 

 wycieczki po całym kraju a szczególnie w wschodniej jego 

 części, zbierał te zwierzęta z nadzwyczajną gorliwością, 

 ogłaszając nader cenne wyniki swych badań głównie w ro- 

 cznikach Komisy i Fizyograficznej. W szczegółowym a kry- 

 tycznie zestawionym wykazie pod tytułem: „Mięczaki gali- 

 cyjskie" (Kosmos. Lwów. 1885. odbitka str. 1 — 103) wy- 

 mienił J. Bąkowski wszystkie dotychczas znane tak przez 

 niego jak przez innych badaczów wykryte gatunki. Wykaz 

 ten zawierający 181 gatunków, do r. 1885 zebranych w na- 

 sz^th kraju. 



Toteż w r. 1885 powołany został ś. p. J. Bąkowski 

 do opracowania i dokładnego zestawienia wszystkich mię- 

 czaków, znajdujących się w zbiorach Muzeum. Z zadania 

 tego starał się J. Bąkowski mimo mocno nadwerężonego 

 zdrowia, jak najsumienniej wywiązać. W ciągu lat dwu 



