nella austriaca, i inne. W wschodnich zaś Karpatach, 

 zbliżonych już nieco do siedmiogrodzkiej prowincji, do 

 najbardziej cechujących należy : Daudebardia Langi, Helix 

 aethiops i niektóre gatunki rodzaju Clausilia. 



Na niżu nadwiślańskiem i pogórzu krakowskiem żyją 

 następujące charakterystyczne formy: Eelix lapicida, ne- 

 moralis, hortensis, umbrosa, incarnata, Clausilia parvula, 

 a z dwuskorupnych : Breissena polymorpha, cechujące za- 

 razem głównie zachodnią część naszego kraju. 



Na płaskowyż podolski wkraczają gatunki należące 

 już do południowo-wschodniego obszaru rozmieszczenia. 

 Do tych należą jako najwybitniejsze z lądowych ślimaków : 

 Helix lutescens, candicans, instahilis, var. Bąkowskiana, tudzież 

 niektóre formy z rodzaju Clausilia, a z wodnych: Lithogly- 

 phus nałicoides, Neriłina danubialis, Melanopsis Esperi 

 i acicularis. 



Do form właściwych tylko Galicyi należą : Daudebardia 

 haliciensis West, Yitrina Kotulae West, Helix Pietruskiana 

 Parr., instabilis var. Bąkowskiana Cl., Bulimus tridens var. 

 galiciensis Cl. , B. albolimbatus CL, Clausilia dubia var. 

 podolica Bąk., Limnaea peregra var. Bąkowskiana Cl. 



Ilość wszystkich dotychczas rozpoznanych form w na- 

 szym kraju dobiega obecnie poważnej cyfry 200 gatunków, 

 z których 196 wraz z licznymi odmianami znachodzi się 

 w zbiorach Muzeum dokładnie oznaczonych i wzorowo 

 uporządkowanych z najdokładniejszem określeniem miejsca 

 pochodzenia. Zdanie zatem ś. p. J. Bąkowskiego, wyraża- 

 jącego się jeszcze w r. 1885 (Mięczaki galicyjskie. Lwów 

 1885, str. 93), że „do wykazu tego nie wiele nam jeszcze 

 może przybyć gatunków, najwyżej kilka, czy zaś dojdzie 

 kiedy do 200, o tem wątpić należy" już po kilku latach 

 doznało korzystnej zmiany. Uwzględniając atoli jeszcze inne 

 bardzo mało lub prawie nietknięte obszary naszego kraju, 

 spodziewać się można, że liczba ta nie jest ostatnim wy- 



