czają, skoro tylko ciepłe spadną deszcze, a powietrze do- 

 stateczną ilością wilgoci jest nasycone. Niektóre tylko ga- 

 tunki (n. p. H. candicans, ausłriaca i t. p.) wytrzymują 

 posuchę na otwartych słonecznych stanowiskach, gdzie za- 

 dowalają się stosunkowo najmniejszą ilością wilgoci. 



Najwytrwalszymi na zimno są niektóre nagie albo 

 małą skorupką opatrzone ślimaki (n. p. Daudebardia, Yi- 

 trina), albo żyjące przy wodach. Te nawet w czasie od- 

 wilży nieraz wyłażą z swych ochronnych kryjówek, peł- 

 zając żwawo za pożywieniem. Największa atoli część na- 

 szych ślimaków kryje się podczas ostrej pory roku w lasach, 

 pod liściem , kamieniami i t. p. , przyczem nieraz zagrze- 

 bują się w ziemię i zarazem zamykają swą skorupkę jed- 

 nem (H. pomałia, lułescens) lub kilkoma wieczkami błonia- 

 stymi, także wieczkiem wapiennem. Wilgotne a przytem cie- 

 płe i deszczowe powietrze wywabia je najprędzej z kry- 

 jówek. Dlategoteż najkorzystniej je wówczas zbierać, tudzież 

 w porze rannej lub późnym wieczorem a nawet w nocy, 

 kiedy najchętniej żerują. Jak ranki i wieczory w ciągu 

 dnia, podobnie wiosna i jesień w ciągu roku są najodpo- 

 wiedniejszymi porami do zbierania. Niektóre rodzaje i ga- 

 tunki najłatwiej zebrać można w porze wiosennej, jak np. 

 Succinea, niektóre poczwarówki z grupy Yertigo lub w lasach 

 żyjące BuUminus. Przeźrotki (Yitrina) na równinach wy- 

 stępują w późnej jesieni , żyją przez zimę i w pierw- 

 szym okresie wiosny, poczem złożywszy jaja, giną. To 

 samo dotyczy wodnych ślimaków a nawet mięczaków 

 dwuskorupnych , które najlepiej zbierać zaraz z wiosną lub 

 w późnej jesieni. 



W ogóle jednak stanowiska cieniste i wilgotne, źród- 

 łowiska, bagna i wody płynące najwięcej żywią mięcza- 

 ków. Lasy wysokopienne z rzadka podszyte zielną lub 

 krzewową wegetacyą, przerżnięte potokami lub poprzerzy- 

 nane bagnami i jeziorkami są szczególnie obfite w wszel- 



