kiego rodzaju mięczaki. Skały wapienne również zalecają 

 sie nieraz bardzo bogata i charakterystyczną fauną , zło- 

 żoną głównie z właściwych ślimaków (Eelix), świdrzyków 

 (Clausilia) i poczwarówek (Pupa). Na wapnistych gruntach, 

 szczególnie na rumoszach, bardzo licznie przebywają gro- 

 madnie żyjące ślimaki z podrodzaju Xerophila (np. X. 

 candicans) , niektóre pomniejsze poczwarówki, Chondrula 

 i t. p. Dlategoteż ruiny starych zamczysk, szcze- 

 gólnie wśród lasów położonych, są ulubionem siedli- 

 skiem wielu ślimaków, gromadzących się w znaczniejszej 

 ilości pod rumowiskiem lub czepiających się ścian wapni- 

 stych, które dostarczają im obfitego materyału do budowy 

 skorupy. W ogóle okolice z podglebiem wapnistem są bo- 

 gatsze w mięczaki niż z gliniastem lub piaszczystem. Gdzie 

 próchnica lub czarnoziem przeważa, tam rade przebywają 

 nagie ślimaki (szczególnie Limax), potrzebujące mało wa- 

 pna do budowy swej tarczki (wewnętrznej skorupy). 



Do zbierania większych ślimaków lądowych nie po- 

 trzeba osobnych przyrządów. Wpadają one łatwo w oko, gdy 

 szukamy je pod liściem opadłem i gnijącem , po skałach, 

 pod kamieniami, kłodami próchniejącymi i t. p. Trudniej 

 atoli gołem okiem dostrzec drobnych ślimaczków, do któ- 

 rych zbierania najlepiej nadaje się woreczek wraz z sit- 

 kiem drucianem, używany zwykle do połowu drobnych 

 chrząszczów lub w braku tegoż zwykła chustka , w którą 

 nabiera się liścia opadłego, mchu, mułu nadwodnego i t. p. 

 i w ciągu wycieczki po wybraniu grudek większych, ziemi, 

 kamyczków, gałązek i t. d. wsypuje się do osobnych za- 

 pasowych woreczków. W domu dopiero należy uważnie 

 wytrząść całą zawartość na papier lub białą ceratę i zwolna 

 przebierać zebrany materyał. Tym sposobem otrzymać 

 można drobniutkie i najrzadsze ślimaczki, których inaczej 

 mimo najpilniejszej uwagi bardzo trudno dostrzec. 



