Do połowu wodnych mięczaków z korzyścią używa 

 się sączka drucianego lub czerpaka druszlakowego z trzon- 

 kiem wydrążonym, w który daje się wprawić drążek do- 

 wolnej długości lub laseczka. Takim sączkiem lub czerpa- 

 kiem można wydobywać mięczaki z samego dna wody. 

 Tylko uczepione do kamieni ślimaki, jak np. Melanopsis, 

 Lithoglyphus, Ancylus i t. p. trzeba rękami odejmować. 



Zebrane mięczaki wrzuca się do osobnych słoików 

 lub flaszeczek używanych do połowu owadów, przyczem 

 uważać trzeba, aby większe gatunki wraz z drobnymi nie 

 były zmieszane; nadto poprzedzielać je należy mchem su- 

 chym lub watą, gdyż łatwo zanieczyszczają się zbytniem 

 wydzielaniem śluzu, a dotego wzajemnem psują się ocie- 

 raniem. 



Drobnych ślimaczków i mięczaków dwuskorupnych 

 nie wyjmuje się ze skorupy ; same one wkrótce giną 

 i zsychają się trzymane na słońcu lub suchem przewiew- 

 nem miejscu. Większe atoli ślimaki lub małże trzeba 

 wprzód zabić. W tym celu kładzie się ślimaki do naczynia 

 szklanego, np. do słoju, szczelnie zamykalnego i wrzuca 

 trochę waty, napojonej eterem siarczany m lub benzyną, 

 a gdy zginą, wrzuca się je do wrzącej wody, w której 

 tylko kilka minut trzymać je należy. Następnie szydełkiem 

 lub szpilką o haczykowato-zakrzywionym końcu wyciąga 

 się zwierzęta martwe i oczyszcza się tym sposobem sko- 

 rupkę. Wreszcie zasusza się skorupkę na gorącej blasze 

 lub jeszcze lepiej na słońcu, aby pozostałe resztki ciała 

 nie gniły i nie psuły skorupki. Większe muszle np. skójki 

 i szczeżuje preparuje się w ten sposób, że zaraz po ich 

 zebraniu nożykiem ostrym przecina się naprzód tylny 

 następnie przedni mięsień zwierający, a całe zwierzę się 

 wycina. 



Należycie oczyszczone i wysuszone skorupki mniej- 

 szych mięczaków przechowuje się w słoiczkach należycie 



