zakorkowanych, większych zaś w stosownych pudełecz- 

 kach i zaopatruje się odpowiednia karteczką z dokładnem 

 podaniem miejscowości, ubarwienia zwierzęcia za życia 

 i innych zapisków, dotyczących znajdywania się i zauwa- 

 żanych innych szczegółów biologicznych. 



Nagie ślimaki najlepiej zachowują się w spirytusie ; 

 ponieważ jednak wrzucone do niego zaraz się kurczą, a rożki 

 i trzonki oczne w siebie wciągają, daje się je naprzód do słoika 

 z wodą. Zwierzę chcąc oddechać , podchodzi pod wierzch 

 wody i wyciąga rożki. Wtedy wlewa się do wody kilka 

 kropli kreozotu i zatyka szybko słoik korkiem. Wówczas 

 zwierzę nagle odurzone , ginie w wyciągniętej postawie. 

 Dopiero po tej operacyi może być wrzucone do spirytusu 

 i w nim przechowane. Ponieważ w spirytusie barwa zwie- 

 rzęcia się zmienia, trzeba wprzód z żywego jeszcze zwie- 

 rzęcia zdjąć opis dokładny, dotyczący jego kształtu i ubar- 

 wienia ciała. 



Zebrany w powyższe sposoby materyał wtedy tylko ma 

 naukową wartość, jeżeli sumiennie i dokładnie spisane 

 będą wszystkie szczegóły, odnoszące się do okolicy, z któ- 

 rej pochodzi. Przedewszystkiem zapisywać trzeba jakość 

 gleby, gdzie znaleziono ten lub ów gatunek , skład geo- 

 gnostyczny okolicy, wzniesienie miejsca nad poziom morza, 

 stan wilgoci i nawodnienie ziemi, jakość wody i o ile 

 wiadomy jej skład chemiczny łub mechaniczny, ciepłotę, 

 jakość jej dna i głębokość. Nadto zważa się na pożywie- 

 nie i sposób życia, pojawianie się w pewnych porach dnia 

 lub roku, wreszcie na nazwy ludowe i zabobony miejscowe. 



Tym tylko sposobem za pomocą należytego rozpozna- 

 nia wszelkich z pojawem zwierzęcia skojarzonych okolicz- 

 ności, dojść można do dokładnego zrozumienia jego bio- 

 logicznej strony i stosunku, w jakim pozostaje do innych 

 fizycznych właściwości naszego kraju. 



