Zetknąwszy się ze ś. p. Józefem Bąkowskim a widząc 

 jego zamiłowanie w badaniu Mięczaków krajowych i zna- 

 czne zbiory tych zwierząt, podałem mu myśl opracowania 

 monografii tego działu naszej fauny, na co bardzo serde- 

 cznie przystał. Odstąpił mi swoje zbiory, które połączone 

 z materyałem, znajdującym się już w Muzeum Imienia 

 Dzieduszyckich a zbieranym przez ś. p. matkę moją Paulinę 

 z hr. Działyńskich Dzieduszyckę , przezemnie, oraz pocho- 

 dzącym ze zbiorów ś. p. Ernesta Schauera, Felicyana 

 Sypniewskiego, Antoniego Ślósarskiego , Nowickiego, Łom- 

 nickiego i t. d., stanowiły obszerny materyał. Podjął się 

 ś. p. J. Bąkowski opracowania i wydania tego działu zbio- 

 rów Muzeum Imienia Dzieduszyckich i wziął się do tej 

 pracy z nadzwyczaj nem zamiłowaniem i z wielką gorliwo- 

 ścią. Pomimo wzmagającej się choroby pracował ciągle ale 

 w końcu śmierć niedozwoliła mu dokończyć rozpoczętej 

 pracy. Muzeum Imienia Dzieduszyckich straciło bardzo zdol- 

 nego, sumiennego i gorliwego pracownika a kraj cały i 

 szkolnictwo krajowe bolesną poniosły stratę. 



Praca ś. p. J. Bąkowskiego przybrała szersze rozmiary 

 i stała się monografią naszych mięczaków. Chcieliśmy ją ile 

 możności zrobić wyczerpującą i dla ułatwienia w oznaczaniu 

 okazów jakoteż dla uzmysłowienia opisów umyśliliśmy dać 

 odpowiedne rysunki. A ponieważ życzeniem naszem było, 

 żeby tablice zrobione były w kraju, musieliśmy się zgodzić 

 na zwłokę w wydawnictwie. 



Po śmierci ś. p. J. Bąkowskiego, przyjaciel zmarłego 

 a kustosz działu zwierząt bezkręgowych w JMuzeum Imienia 

 Dzieduszyckich, p. prof. i\Iaryan Łomnicki, zajął się dokoń- 

 czeniem dzieła ś. p. J. Bąkowskiego. Dzięki też jego gorliwej 



