40 



31. Arion subfascus Draparnaud. (fasciatus Nils. olwaceus 



GoUf.) (Tab. I. f. 8). 



Clessin. D. E. M. F. 2 wyd. str. 109, f. 110. 



— D. M. F. O. U. u. d. S. str. 100 f. 34. 



Największy nasz ślinik, dorastający 50 — 60'%i długości, 

 a Q^"lm, szerokości. Ubarwienie zmienne, zwykle atoli żółtawe lub 

 rdzawo - brunatne. Wzdłuż tarczy i grzbietu ciągnie się aż do 

 ogona po obu stronach ciemny wyraźny pasek. Brzegi podeszwy 

 szare, a z wierzchniej strony w poprzek delikatnie ciemno - po- 

 kreskowane. Śluz grzbietny szafranowo- lub pomarańczowo-żółty; 

 śluz podeszwy jasno - szklisty, bezbarwny. 



Ojczyzna: Europa. 



Żyje w lasach , szczególnie szpilkowych. Ponieważ żywi się 

 grzybami , więc często na nich bywa napotykany. Za dnia ukrywa 

 się pod mchem , liśćmi i w różnych szczelinach. W górach po- 

 suwa się aż do kosodrzewiny. 



Muzealne okazy pochodzą z Mikuliczyna , Zurawna, Scho- 

 dnicy. Bobrki i Tatr. 



32. Arion Ibrunneus Lehmann. (Tab. I. f. 7). 



Clessin. B. E. M. F. 2 wyd. str. 111. 



— D. M. F, 6. U. u. d. S. str. 101, f. 35. 



Mniejszy od poprzedzającego, bo tylko 40 — 50'^ długi. 

 Ubarwienie zwykle rdzawe lub ciemno - brunatne , ale czasem 

 podobne także bardzo z ubarwienia do gatunku A. subfuscus. 

 Brzegi podeszwy są również jak u poprzedniego ciemno w po- 

 przek kreskowane. Atoli śluz jego jest zawsze bezbarwny, wo- 

 dojasny, zaś tarcza grzbietna i boki ciała zawsze bez paska cie- 

 mnego, poczem wyróżnić go nie trudno od innych gatunków. 



Ojczyzna: Europa. 



Przebywa w lasach, u nas w górach i nizinach, rzadszy 

 od A. subfuscus. 



Muzealne okazy pochodzą z Czarnohory, Mikuliczyna, 

 Schodnicy i Tatr. 



33. Arion Bonrguignati Mobile. 



— hortensis var. alpicola Lehmann. 



Clessin D. E. M. F. str 112, f. 53. 



— D. M. F. Ó. U. u. d. S. str. 102. 

 Nowy dla fauny krajowej gatunek. Dorasta tej samej wiel- 

 kości co Ar. brunneus , a z kształtu i ubarwienia podobny do 



