41 



Ar. hortensis , lecz pasek , ciągnący się wzdłuż boków aż do 

 ogona ma bardzo wyraźny, podobnie jak Ar. subfuscus. Pasek 

 ten jest czasem z góry i z dołu dwoma złoto-żółtawymi paskami 

 objęty. Pod paskiem ciemnym a względnie żółtym znacbodzi 

 się zawsze jasna przestrzeń. Podeszwa biała, śluz bezbarwny, 

 otwór jamki płucnej przed środkiem brzegowym tarczy umie- 

 szczony. Okazy niedorosłe lub młode są zazwyczaj szaro - popie- 

 late , niekiedy rdzawo - szare o wydatnej chociaż nader cieniut- 

 kiej białawej listewce, ciągnącej się wzdłuż grzbietu od tarczy 

 do końca ogona. Żywi się grzybami i gnijącymi roślinami. 



Ojczyzna: Europa północna i środkowa. 



Gatunek ten , uważany nietylko u nas ale także gdziein- 

 dziej w Europie jako Ar. hortensis lub jego odmiana, różni się 

 od tego ostatniego nie tyle budową anatomiczną, ile zewnętrz- 

 nymi cechami. Żyje w lasach i zacienionych drzewami ogro- 

 dach a zaraz z wiosną i w jesieni nie należy wcale do rzadkich 

 ślimaków. U nas przybywa w górach , na wyżynie podolskiej , 

 koło Lwowa a nawet śród ogrodów w samym Lwowie. 



Okazy muzealne pochodzą z Mikuliczyna, Schodnicy i Lwowa. 



34. Arion hortensis Ferussac. (Tab. I. f. 9). 



Clessin. D. E. M. F: 2 wyd. str. 114, f. 54. 

 — D. M. F. 6. U. u. d. S. str. 102. 



Ciało ku tyłowi zeszczuplone, na karku 3 bruzdkami od- 

 graniczone listeweczki; otwór jamki płucnej ku przodowi wy- 

 sunięty. Zmarszczki na obu końcach nieco zwężone, niekiedy 

 tu i owdzie w dłuższe listeweczki podłużne złączone. Barwa 

 brudno - czarna, od brzegu podeszwy ku grzbietowi coraz cie- 

 mniejsza. Na tarczy i po bokach ciemny pasek, nie odgrani- 

 czony wcale od dołu tak wyraźnie jak u Ar. Bourguignati. 



Podeszwa jasno - szara , wydziela śluz pomarańczowy, czem 

 wyróżnia się także od poprzedzającego gatunku. Młode zwierzęta 

 są tak samo ubarwione a listeweczka grzbietna ciągnie się tylko 

 wzdłuż trzeciej części ciała. 



Według Clessina przebywa ten gatunek tylko w ogrodach 

 i po polach a nigdy prawie śród lasów. Jeżeli tak jest rzeczy- 

 wiście, to daty roztnieszczenia jego u nas , podane w pracy Bą- 

 kowskiego (zob. Mięczaki galicyjskie, Lwów 1885), od- 

 nieść należy przeważnie do Ar. Bourguignati Mab. 



