75 



są wąskie i jaśniejsze , mniej lub więcej wyraźne ale rzadko 

 kiedy poprzerywane i w plamki przekształcone ; czasem pierwszy 

 bywa szerszy i ciemniejszy od drugiego. Trzeci pasek jest zna- 

 cznie od dwu pierwszych szerszy i ciemno-brunatny. Pasek 4 

 i o są również ciemno-brunatne i układają się na dolnej części 

 skorupki. Czwarty bywa zwykle szerszy od trzeciego a piąty 

 najszerszy. Niekiedy znika pasek pierwszy (02345) lub drugi 

 (10345), albo pasek drugi i trzeci zlewają się razem (1^45) 

 w jeden szerszy. Nierzadko zdarzają się skorupki o paskach 

 jasno-brunatnych, czasem zaledwie widocznych. Niepaskowane 

 skorupki są bardzo rzadkie i zaliczyć je należy do wyjątków. 

 Skręty powiększają się tak szybko jak u dwu gatunków poprze- 

 dnich, ostatni zaś zajmuje także większą część skorupki. Przy 

 otworze zniża się skręt ostatni znacznie i dlatego bywa otwór 

 skośny. Otwór półksiężycowato wydłużony, brzeg ostry, koZo- 

 uście odgięte , warga jasno-brunatna lub biała. Dołek osiowy 

 zakryty , wyjątkowo tylko nieco odsłonięty , u niedorosłych zaś 

 zawsze widoczny. 



Średnica: 20—24'%,, wysokość: 17—24"^. 



Odmiany są liczne , chociaż niebardzo wybitne a polegają 

 tak na różnej ilości i jakości pasków, jak na zlewaniu się pasków 

 niektórych, na barwie skorupy i na mniej lubwięcej kulistawej 

 lub bardziej stożkowatej jej postaci Zdarzają się skorupki , któ- 

 rych wysokość jest małoco mniejszą od szerokości (o 3 — 4*%,) 

 albo których wysokość i szerokość jest prawie równa a nawet 

 jednaka; to też ostatnie mają postać dość regularnego stożka. 



Ojczyzna: Europa środkowa i wschodnia. 



Obszar rozsiedlenia tego gatunku obejmuje Niemcy wscho- 

 dnie, Kurlandyą, monarchię Austryacko- węgierską , część Kró- 

 lestwa Polskiego, Wołyń i Podole rossyjskie. 



Przebywa miejscami wzdłuż całego podgórza karpackiego 

 i na całej wyżynie podolskiej, wyscępuje także na nizinach 

 jak n. p. w Skomorochach nad Bugiem , wreszcie na janowsko- 

 tomaszowskiem rozgórzu. Żyje po suchych , otwartych , do słońca 

 wystawionych i skąpą trawą porosłych wzgórzach , na Podolu 

 zaś zwyczajnie po jarach. W ogrodach bywa także nierzadki, 

 gdzie w czasie słoty także po drzesvach łazi. 



Liczne okazy muzealne pochodzą z Kołomyi , Halicza, Żu- 

 rawna , Podola (Dźwinogród nad Dniestrem ; Zaleszczyki , Horo- 



