101 



u nas znany tylko z Galicyi wschodniej, mianowicie z pół- 

 nocnego krańca wyżyny podolskiej. Daty odnoszące si^ do P. 

 tripUcała, a podane przez Bako wski ego (Mięczaki galicyj- 

 skie, Lwów 1885) należy odnieść do poprzedzającego gatunku. 



Kilka okazów muzealnych pochodzi z góry Romanowskiej 

 w powiecie bobreckim. 



5. P o d r o d z a j. EdentuUna, Clessin. 



Skorupka wałeczkowata, koło otworu nieco szersza z wierz- 

 chołkiem przytępionym. Skręty zrazu powiększają się zwolna 

 i regularnie , potem raźniej. Otwór bezzębny, brzeg otworu 

 ostry, bez wargi. 



91. Edeutuiiua edentula Brapamaiid. (Tab. V. f. 91). 



Clessin. E. M. F. 2 wyd. str. 208, f. 117. 

 — B. M. F. Ó. U. u. cl S. str. 261, f. 160. 



Skorupka wałeczkowata, żółtawo-brunatna, połyskująca się 

 z tępym szczytem, bardzo delikatnie kreskowana, prawie gładka, 

 cieniutka, przejrzysta. Skrętów nieco wypukłych 7. Trzy lub 

 cztery pierwsze skręty powiększają się zwolna, piąty i szósty 

 raźniej i znacznie są szersze od przedostatnich ; ostatni najwię- 

 kszy i najszerszy zajmuje prawie Ys skorupki. Otwór nieco sko- 

 śny, półjajowaty, bezzębny ; brzeg otworu ostry, bardzo słabo 

 odgięty bez wargi ; dołek osiowy nakłuty. 



Wysokość: 2-2 -25'"/n». Szerokość: 1-2— 1-3%, 



Ojczyzna: Europa. 



Gatunek ten żyje w całej Europie. Na południe posuwa 

 się aż po morze Śródziemne, na północy zaś znany jest jeszcze 

 z pod 70 "25' geogr. szer. 



E. edentula żyje u nas tak w nizinach, jakoteż na wyżynie 

 podolskiej, w okolicach podgórskich i w górach. "W górach po- 

 suwa się aż w krainę alpejską. Należy do gatunków rzadszych 

 i pojawia się niemal zawsze tylko w pojedynczych okazach śród 

 gęsto zacienionych lasów. Częściej też napotyka się okazy nie- 

 dorosłe aniżeli zupełnie wykształcone. Odszukać ją można jeszcze 

 najprędzej w czasie słoty lub deszczu. Ukrywa się pod opadłymi 

 liśćmi, pod gnijącymi kłodami i pod kamieniami. 



