118 



wioną. Wieczko wąskie , skrócone , nieco rynienkowato wygięte, 

 a na przednim końcu bardzo zaostrzone, trzonek skręcony. 



Wysokość: 14—24"^. Szerokość: 2-2— 4'5. 



Ojczyzna: Europa południowo-wschodnia. 



Gatunek bardzo zmienny tak w kształcie jakoteż wielkości 

 (Var. major West i Var. minor West) i ubarwieniu. Do rzadkich 

 należą skorupki ciemnobrunatne (Var. obscura A. Schmidt) a te są 

 zwykle pękate ; częściej zdarzają się jasnobrunatne lub brunatne 

 i postaci wysmukłej. 



Żyje " w Karpatach, gdzie posuwa się do granicy buka ; 

 częściej zdarza się na podgórzu aniżeli w wyższych wzniesie- 

 niach. Na Podolu pojawia się bardzo rzadko. 



Liczne okazy muzealne pochodzą z Czarnohory, Żabiego, 

 Mikuliczyna, Tekuczy w powiecie kołomyjskim, Majdanu gór- 

 nego, Podlutego w górach stryjskich, Rybna pod Stanisławowem, 

 Żurawna, Wojtkowej w powiecie dobromilskim , Przemyśla, 

 Strzyżowa i Krynicy. 



110. Pseudalinda turgida Ziegler. (Tab. V. f. 110). 



Clessin. D. M. F. O. U. u. d. S. str. 384, f. 245. 



Skorupka ogrubła, pękata, wyraźnie żeberkowana, rogowo- 

 brunatna, bez połysku, przejrzysta o 9—12 regularnie powię- 

 kszających się i mocno wypukłych skrętach. Szwy nieco wgłę- 

 bione. Skręt ostatni zajmuje nieco więcej aniżeli 73 ^ ^ przed- 

 ostatnim 1/2 skorupki. Otwór nieregularnie kolisty, gruszkowaty, 

 brzeg odgięty, ciągły i białą lub róźowawo-białą i wyraźną 

 wargą opatrzony. Dołka osiowego brak, grzebieniasta wyniosłość 

 na karku wyraźna. Listewka górna dość wielka z spiralną złą- 

 czona, u młodych okazów od niej oddzielona, dolna bardzo wy- 

 soka, prawie poziomo zakończona guzkiem na brzegu. Fałdeczka 

 zewnętrzna (podniebienna) tylko jedna, nieco poza mocno zakoń- 

 czoną fałdką półksiężycowatą położoną. Fałdka osiowa położona 

 pod dolną przechodzi w brzeg osiowy. Wieczko szerokie na 

 przedzie prędko zwężone, trzonek długi mocno skręcony. 



Wysokość: 11 — 20'"/»i. Szerokość: 2-7— 45'%i. 



Ubarwienie skorupek jest mniej więcej stałe, tylko użeber- 

 kowanie raz mniej drugi raz więcej wyraźne. Nasze okazy są 

 zwykle większe od bukowińskich i siedmiogrodzkich a ponieważ 

 mniejsze nie są u nas także rzadkie, stąd też i odmiany bywają 



