220 



prążkowana (przyrosty wpółśrodkowe), lśniąca, ku przodowi nieco 

 zwężona, ku tyłowi zaś szersza i słabo przytępiona. Brzeg górny 

 dość wypukły. Brzeg przedni zaledwie zwężony i ostro-zaokrą- 

 glony, b. dolny bardzo wypukły. Tarcza i tarczka zaledwie wi- 

 doczne ; więzadło krótkie ; perłowa macica niebieskawa. Wciski 

 mięśniowe wyraźne, listewka zawiasowa szeroka. Lewa skorupa 

 ma 2 ząbki główne, z których zewnętrzny cienki, mało wygięty 

 i mało ku brzegowi zewnętrznemu pochylony, nieco niższy od 

 wewnętrznego, który do połowy zakrywa. Ząbek wewnętrzny 

 dłuższy, prawie kątowato wygięty z tylnem ramieniem grubszem 

 i nieco wyższem od przedniego. Rowek między oboma ząbkami 

 wąski i krótki ku wewnętrznej stronie skorupy dość znacznie 

 rozszerzony. Ząbki boczne pojedyncze i tęgie ; przedni bardzo 

 wysoki i przytępiony, tylny dłuższy mniej zaostrzony i niższy. 

 Prawa skorupa ma tylko 1 ząbek główny, prawie kątowato wy- 

 gięty z tylnem ramieniem szerszem, na którego powierzchni 

 znachodzi się szeroki a płytki roweczek ; ramię przednie tego 

 ząbka jest wąskie, mało wygięte, ku końcowi nieco zgrubiałe. 

 Ząbki boczne podwójne ; zewnętrzne dość rozwinięte ale znacznie 

 niższe, więcej przypłaszczone i mniej zaostrzone, wewnętrzne 

 zaś tęższe, ale jeszcze bardziej płaskie i niższe niż na lewej 

 skorupie. Rowek między obiema parami ząbków bocznych dość 

 płytki. 



Długość: 10 — 17-5«v, szerokość: 8—10*^, grubość: 6— S^S™^. 



Ojczyzna: Żyje prawie w całej Europie. Pospolita w ca- 

 łym kraju po wodach stojących i zwolna płynących tak na pod- 

 górzu, jak na niżu i wyżynie podolskiej. 



Okazy muzealne pochodzą ze Lwowa, Rawy Ruskiej, Tar- 

 nopola, G-rzymałowa, Gródka, Bohatkowiec, Poturzycy, Horo- 

 dnicy. Krynicy, Mikołajowa, Rzeszowa, Bobrki i t. d. 



"Wielkość skorupek tego gatunku waży się pomiędzy 

 6 — I7"';,n dł. Bardzo rzadko jednakże przekraczają IS^-Zm, dł. Mniej- 

 sze okazy są stosunkowo szersze i wypuklejsze. Ubarwienie 

 skorupy, jak zwykle u wodnych mięczaków zależy od jakości 

 wody, w której zwierzę żyje. Skorupa bywa ciemno- brunatna, 

 prawie kasztanowata lub blado-brunataa. Często prążki przyro- 

 stowe są naprzemian ciemniejsze i jaśniejsze, w ogólności zaś 

 im bliżej szczytu tern ciemniejsze a przy samych brzegach 

 blado-żółtawe. Pod względem kształtu skorupy trudno dla wiel- 

 kiej zmienności wyróżnić odmiany wybitne. Clessin stara się 



