120 THE PROBOSCIS-MONKEY 



»malkanderen. Hun geschreeuw dat zeer zwaar is, laat heel 

 »duidelyk het woord Kahau hooren, en mogelyk komt het 

 »door de veraudering van de H in een B, dat zommige 

 »Europeesen dezelve Kabaus noemen. De Inlanders te Pon- 

 »tiana, geeven hun wegens de hoedanigheid hunner neus, 

 »den naam van Bantangan. TiQ verzaamelen zich s'morgens 

 » vroeg, en 's avonds by zons ondergang, aan de kanten der 

 » rivieren, op de takken van groote boomen, en dan is het 

 »zeer vermaaklyk hun met de grootste gezwindheid van 

 »den eeneu boom op den anderen te zien springen, zelfs 

 »op eene hoogte en verheid van 15 tot 20 voeten. Dat ze 

 » hunne Neus vasthouden wanneer ze den sprong doen, heb 

 »ik niet bemerkt; maar wel dat ze dan alle vier de pooten 

 »wyt uitstrekken. Hun voedsel, dat in wortels en bladeren 

 » bestaat, is nog onbekend en daarom is ook alle moeite 

 »om ze in 't leeven te bewaren, te vergeefsch. Men ziet ze, 

 »van zeer verschillende grootte voortteelen, zelfs zulke, die 

 »nog geen voet hoog zijn, hebben reeds jongen". (These 

 monkeys are living together in large troups. Their very 

 strong cry sounds very clearly like the word Kahau and 

 perhaps it is by replacing the H by a B, that some Euro- 

 peans call them Kabaus. The natives at Pontianak call 

 them Bantangan ') after their peculiar nose. In the early 

 morning and at sunset they meet in the branches of large 

 trees along the rivers, and then it is very delightful to 

 see their jumpings between the trees with extreme dexterity, 

 nay at an altitude and at a distance from 15 to 20 feet. 

 I never observed that they hold fast the nose if jumping; 

 I remarked however that they then widely spread the four 

 legs. Their food, roots and leaves, hitherto is unknown, 

 so that all experiments to keep them in confinement have 

 been invain. They breed at dififerent sizes, even individuals 

 as larg as a foot have young ones). 



1) Not Bantanjan (Audebert, Histoire naturelle des Singes et des Makis), 

 nor Bantangans (apud Wiedersheim 1. c. p. 300). 



Notes from the Leyden Museum, "Vol, XXIII. 



