ACROCEPHALUS AQUATICÜS (QMEL.) 



BROEDENDE IN NEDERLAND 



DOOK 



H. W. DE GRAAF. 



Nadat Temminck, in de eerste uitgaaf van zijn Manuel d'Orni- 

 thologie (1815), in betrekking tot de geographische verspreiding 

 van Acrocephalus aquaticus (Gmel.) had gezegd » jamais en Hol- 

 lande", kon hij 5 jaren later in de tweede editie (1820) daarvoor 

 in de plaats stellen stres rare et accidentellement en Hollande". 

 Dit was het eerste bericht, dat aangaande de indigeniteit dezer 

 soort werd bekend gemaakt. Het is kort, veel te kort voor hem, 

 die zijn studie wijdt aan de ornis van ons land, maar de schrijver 

 van dit handboek over de vogels van Europa bewoog zich daarin 

 op ruimer veld en beperkte zich er toe de landen op te noemen, 

 waarin de door hem beschreven soorten waren voorgekomen. 



Een bevestiging ten opzichte van Nederland bleef lang uit en 

 liet zich nog altijd wachten, toen Schlegel zijn werken over de 

 vogels van Nederland schreef en het laat zich begrijpen, dat hij 

 bezwaar maakte den genoemden rietzanger daarin op te nemen. 

 Eerst in 1887, dus bijna 70 jaren na Temminck's opgaaf, werd 

 de aanwezigheid van aquaticus in ons land op nieuw geconsta- 

 teerd. Het waren de lichtwachters te IJmuiden, die licht brachten 

 in de bestaande onzekerheid. Zij vonden op den 17 den September 

 van dat jaar aan den voet van den binnenvuurtoren een vogeltje , 

 later als een 9 van Ac. aquaticus bestemd , hetwelk des nachts 

 zich tegen dat licht had doodgevlogen. Eenige dagen later werd 

 een tweede, die een gelijk lot had ondergaan, opgeraapt bij den 



