Aan het bovenstaande knoopt spreker nog eenige beschouwingen vast 

 omtrent het bekende feit, dat in den regel de nog in het najaar ver- 

 schijnende wijfjes van den doodshoofdvlinder (Acherontia atropos L ) en 

 van nog een paar andere Sphingiden, in het meer noordelijke gedeelte 

 van Europa en ook in ons land . eene reductie der eieren doen zien. 

 Hier zijn echter de eieren in grooten getale aanwezig, doch abnormaal 

 klein. Verschillende door spreker onderzochte exemplaren waren te dezen 

 opzichte aan elkander gelijk; slechts eens vond hij een gering aantal 

 eieren ontwikkeld , terwijl de groote massa zeer klein gebleven was (be- 

 schreven in het Tijdschr. van Entom., Dl. XXXIX, 1896, p. 81). Een 

 paar onlangs onderzochte, eveneeens in het najaar verschenen , mannelijke 

 exemplaren van dezelfde vlindersoort , vertoonden goed ontwikkelde ge- 

 slachtsorganen; testes, vasa deferentia, vesiculae seminales en ductus ejacu- 

 latorius waren vol spermatozoïden. 



Zoowel bij de hybriden (waar de mannelijke individuen in den regel 

 in staat zijn , wijfjes van een der stamsoorten te bevruchten) als bij onze 

 najaarsexemplaren van Acherontia atropos blijkt dus, dat de mannelijke 

 geslachtsorganen veel minder neiging vertoonen tot reductie dan de 

 vrouwelijke. 



Verschillende voorwerpen en anatomische preparaten , op het besprokene 

 betrekking hebbende, worden hierna ter bezichtiging gesteld. 



Daarna laat spreker, namens den Heer de Meijere, die verhinderd 

 is de vergadering bij te wonen , eenige levende onlangs door het ge- 

 nootschap » Natura Artis Magistra" ontvangen »Cucuyos" zien, zijnde 

 exemplaren eener Elateride, Pyrophorus spec. (vermoedelijk noctilucus L.), 

 afkomstig van Suriname. Zij zijn bekend wegens de twee krachtig licht- 

 gevende organen, welke zij in den prothorax herbergen en die uitwen- 

 dig herkenbaar zijn als twee ovale, bijna witte plekken op he^ pronotum. 

 Eerst onwillig, laten een paar voorwerpen spoedig, na een weinig ver- 

 ontrust te zijn, hun licht in vollen glans schijnen. 



De Heer Eug. Dubois bespreekt de thans bekende soorten van fos- 

 siele Menschapen, uit het mioceen en het oudste plioceen, en vertoont 

 daarop betrekking hebbende afbeeldingen en beenderen. De specimina, 

 waarop de vier soorten gebaseerd zijn, had Spreker het voorrecht alle te 

 kunnen bestudeeren, hetgeen een werkelijk voorrecht is, daar slechts drie 

 daarvan zich in Europa bevinden , het vierde , en juist het belangrijkste, 

 te Calcutta bewaard wordt. 



Over een van het viertal , over den welbekenden Dryopithecus, wenscht 

 D. thans niet te spreken. Deze heeft de herziening, welke de andere 

 soorten zeer schijnen te behoeven, en waarin hij juist aanleiding vond tot 

 hunne bespreking, eenige jaren geleden, door Gaudry ondergaan. Nadat 

 men Dryopithecus, sedert de ontdekking in 1856, algemeen voor den 

 hoogste van alle Menschapen gehouden had, is hem eindelijk zijn waren 

 rang, den laagsten onder de Simiidae, aangewezen. Wat Gaudry voor- 

 namelijk daartoe deed besluiten is de langwerpige en smalle gedaante van 

 de kaak en de enge ruimte , welke tusschen de beide rijen van kiezen voor 

 de tong over bleef. Een van de overige fossiele Siiniidae, die men ge- 

 neigd was eveneens een hoogeren rang te geven — en ook Spreker had 

 langen tijd die neiging gedeeld — blijkt nu dezelfde eigenaardigheid te 

 bezitten , die hem hoewel nog altijd een echte anthropoide , tot de lagere 

 apen doet naderen. Dit is Palaeopithecus sivalensis, berustend op een 

 palatum, dat in 1878 door Theobald in de Sivalik-lagen in den noord- 



