kronen der molares mist. De punten der molares zijn veel stomper van 

 vorm dan bij Gorilla. 



Voor dezen vorm is derhalve de oorspronkelijke naam te behouden 

 en de Siwalik-ehimpanse moet uit de lijst der zoogdieren van de voor- 

 wereld worden geschrapt. Van hem kan men geen steun verwachten 

 voor de theorie van de eenheid der oude Afrikaansche en Indische 

 faunen. 



Nog minder — en hier wenscht Spreker zijn eigen vroegere voorstel- 

 lingen te herzien — kan men hem in den stamboom van den mensch 

 opnemen. Is de meening van Gaudry juist, dat in de relatieve breedte 

 van het gebit een goede maatstaf gelegen is voor de plaats, die een 

 anthropoide in zijne familie, waartoe ook Palaeopithecus vooral krach- 

 tens den typischen vorm van de molares behoort , inneemt , zoo neemt 

 deze daarin een vrij lage plaats in. 



De tweede fossiele anthropoide, dien Spreker noemt, is Pliopithecus 

 antiquus, berustend op eene onderkaak, door Lartet in 4837 nabij 

 Sansan in 't Zuiden van Frankrijk ontdekt, die thans in het Museum 

 van den Jardin des Plantes bewaard wordt. Van deze zijn de rami afge- 

 broken , alle tanden goed bewaard , met slechts beginnende afslijting 

 der kauwvlakken. 



Lartet bracht den vorm in de groep der gibbons, waarmede hij in 

 grootte overeenstemt. De Blainville gaf de eerste uitvoerige beschrijving , 

 doch kon er geen gibbon in zien. Laurillard en Duvernoy rekenden hem 

 tot de gibbons , doch Is. Geoffroy St. Hilaire meende , dat er een apart 

 genus voor moest gemaakt worden , dat door P. Gervais Pliopithecus 

 genoemd werd. In nieuweren tijd is men meer en meer geneigd de oor- 

 spronkelijke opvatting van Lartet te huldigen , klaarblijkelijk meestal zon- 

 der de »Fundstücke" te raadplegen. 



Inderdaad is het verschil met Hylobates zeer wezenlijk. De vorm der 

 tanden, vooral der molares is geheel van het anthropoide type, evenals 

 die van Hylobates, en in grootte stemt de fossiele kaak met die der 

 kleinere gibbons overeen. Daarmede houd't evenwel ook de overeenstem- 

 ming op. De incisiven van den fossielen vorm zijn hooger, de canini lager 

 dan bij de gibbons , de eerste praemolaris is kort , de achterste molaris is 

 verreweg de langste van de drie. Maar het grootste verschil ligt nog in 

 den vorm van de mandibula zelf. Deze is zeer smal van voren en de 

 symphyse wijkt sterk naar achteren, en is daardoor in het vertikaal 

 aanzicht veel grooter. Zij maakt een hoek met het vlak, waarop de 

 onderkaak rust van 50°, bij de gibbons van 67° tot 77°. Bij Hylobates 

 is de breedte binnen de kronen der eerste praemolares ten minste gelijk 

 aan de lengte der beide voorste molares tot het midden van den tweeden 

 praemolaris , bij Pliopithecus slechts gelijk aan de lengte m. 2 tot het 

 midden van m 1. De hoek dien beide tandrijen met elkander maken is 

 25° bij Pliopithecus, bij Hylobates 12—15°. 



Pliopithecus is derhalve niet tot Hylobates in nadere betrekking te 

 brengen. Hij is naar den vorm der tanden een Anthropoied, die door 

 de smalheid van het voorste gedeelte van het gebit, door de lange en 

 schuine symphyse zijner onderkaak en door den grooten achtersten molaris 

 tot de lagere apen nadert. Er is zeker niet de minste grond , hem tot 

 het genus Hylobates te brengen. 



De derde fossiele Menschaap stond tot nu toe meestal als Dryopilhecus 

 te boek. Van hem hebben wij een rechter femur, dat fteds in 1820 door 

 Schleiermacher in de jongmiocene zanden van Eppelsheim in Eijn-Hessen 



