ontdekt en aan een twaalfjarig kind toegeschreven werd. Het is het 

 eerste apen-overblijfsel, dat men gevonden heeft, slechts enkele jaren 

 nadat Cuvier zijne beroemde uitspraak over het ontbreken van fossiele 

 apen en menschen gedaan had. Door Kaup werd het been , veertig jaar 

 geleden . aan Dryopithecus toegeschreven. Owen vond echter zeer groote 

 gelijkenis met Hylobates. Hoewel met weerzin namen latere schrijvers 

 Kaup's bepaling aan ; de lagen waarin Dryopithecus gevonden is behoo- 

 ren tot het middelmioceen , zijn dus aanmerkelijk ouder dan die van 

 Eppelsheim. Vier jaren geleden heeft dan Pohlig het femur opnieuw be- 

 sproken. Hij blijft het aan Dryopithecus toeschrijven en zegt, dat het 

 menschacbtiger is dan het dijbeen van alle thans levende anthropoide 

 apen. 



Behalve eenen »menschenabnlichen allgemeinen Form" zou de schacht 

 ook een linea aspera bezitten en nabij den trochanter minor twee lijnen , 

 waarin hij »unzweifelhafte Anzeichen" ziet, dat de opgerichte gang reeds 

 »haufiger geübt" werd. 



Van die beide lijnen heeft Spreker bij het nauwkeurigste onderzoek 

 aan het origineel (dat zich in het G. H Hessische Museum te Darmstadt 

 bevindt) slechte eene kunnen vinden. Bij den mensch vormt zij de aan- 

 hechtingsplaats vau den musculus pectineus. De andere is in de anato- 

 mie van den mensch ook overigens onbekend. Wat Pohlig met de linea 

 aspera vergelijkt is slechts de buitenlip, die tot een kant is ontwikkeld. 

 Daarin, evenals in alle andere eigenaardigheden, komt in werkelijkheid 

 het fossiele dijbeen geheel met de gibbons overeen. De gelijkenis is wer- 

 kelijk een treffende. Dezelfde bijna kaarsrechte en slanke schacht, de- 

 zelfde vorm der gewrichtsuiteinden , dezelfde proportiën van alle deelen. 

 Zelfs in kleine bijzonderheden gaat de gelijkenis door; een klein 

 knobbeltje aan den bovenrand van het collum van het fossiele dijbeen 

 wordt regelmatig gevonden bij H. leuciscus en concolor. 



Daarentegen bestaan er met een twaalfjarig kind , waaraan Schleier- 

 macher dacht, zeer groote verschillen. Voornamelijk zijn de beide ge- 

 wrichtsuiteinden daar veel grooter. De middellijn van het caput is bij 

 het kind van 12 jaar slechts ruim 9 maal in de lengte begrepen, aan 

 het femur van Eppelsheim bijna 12 maal, bij de verschillende gibbons 

 10 tot 14 maal. De lengte van het been is gelijk aan 7 maal de 

 breedte van de epicondylen bij den fossielen vorm, 6 tot 8 maal bij de 

 gibbons , daarentegen slechts 4 maal bij het kind van twaalf jaren. Ook 

 zijn bij het twaalfjarig kind de epiphysen en de trochanteren nog niet 

 door synostose met de diaphyse verbonden. 



Voor Dryopithecus , die ongeveer zoo groot als een sterke chimpanse 

 moet geweest zijn, past de grootte van het femur ook niet. Zijn lengte 

 bedraagt slechts 4| c. M. meer dan die van het dijbeen van een grooten 

 siamang. Kleinere volwassen dieren van deze zelfde soort kunnen een 

 bijna evenveel korter femur bezitten. Dus ook de grootte zou volstrekt 

 geen bezwaar zijn tegen de verwijzing van het been naar de gibbons. 



Daar echter altijd bij een dergelijk been van verwante genera gelijke 

 functies met gelijke vormen schijnen te moeten samengaan, acht Spreker, 

 totdat nieuwe vondsten anders mochten leeren, scheiding van de genera 

 gewenscht. Hij sloeg daarom, reeds een jaar geleden, voor den fossielen 

 aap van Eppelsheim, die naar de treffende gelijkenis van het been, dat 

 hij ons heeft nagelaten , op dat van Hylobates , tot de Menschapen be- 

 hoort , den geslachtsnaam Pliohylobates voor. De lagen van Eppelsheim 

 worden nl. door vele geologen reeds tot het oudste plioceen gerekend. 



