oesophaguswand gedurende de zomermaanden doet Spreker meegaan met 

 de meening van Henrichsen en Rusen , dat de opname van eieren of 

 larven van Hypodermen door de mondholte zou plaats hebben, om ver- 

 volgens in den oesophaguswand te belanden , diens spierrok te perfo- 

 reeren om dan langs het mediastinum en door de tusschenwervelgaten 

 het wervelkanaal te bereiken. In het wervelkanaal zouden de larven 

 geruimen tijd verblijven, om later weer door de tusschenwervelgaten naar 

 de subcatis te wandelen. 



De Heer Koorevaar demonstreerde nog een spirituspraeparaat waarin 

 de geheele metamorphose van Hypoderma bovis te zien was. 



De heer Heinians vertoont levende kikvorschen behoorende tot de 

 soort : Rana arvalis (Nüls) , Rana oxyrrhinus (Steenstreep). 



Het eene ex. was gevangen bij Soest, het andere bij Amersfoort, 

 beide aan den rand van heipoelen. 



Het dier, in 1841 voor 't eerst door Nillson onderscheiden, komt al- 

 gemeen voor in Skandinavië , tamelijk veel in Denemarken , sporadisch 

 (inselartig) in Duitschland; bovendien in N. O. Europa; niet in Frankrijk, 

 België en de zuidelijke rijken. Ten Westen van den Rijn is slechts ééne 

 vindplaats bekend: Neudorf in den Elzas. 



Voor Nederland is 't voorkomen van Rana arvalis 't eerst geconstateerd 

 in 1877 door den Heer Max Weber, die een exemplaar aantrof bij Assel 

 (halte bij Apeldoorn). Na dien tijd is het niet meer vermeld. 



De uitwendige kenmerken zijn behalve de grauwe kleur en de lichte 

 rugstreep : de zeer korte zwemvliezen, de afwijkend van Rana fusca 

 (temporaria) gevormde gewrichtsknobbel van den middenvoet, de onge- 

 vlekte buik en de spitse snuit. 



Het eene ex. van de vertoonde voorwerpen heeft de gewone kenmer- 

 ken van kleur en vorm van Rana arvalis (typus), het tweede vertoont 

 die kenmerken bijzonder sterk, om zoo te zeggen, overdreven. Vooral 

 door den zeer spitsen snuit , en de breede zeer lichte rug- en zijstrepen is 

 het op 't eerste gezicht van de gewone bruine kikvorsch licht te onder- 

 scheiden. Deze laatste vorm is door sommigen onderscheiden als een 

 variëteit, en Rana arvalis var. striatus genoemd, in tegenstelling met 

 Rana arvalis typus. 



De Heer Hoek deelt het een en ander mede, betrekkelijk het voor- 

 komen van jonge zalmen en van jonge elftachtige vischjes in de kuil- 

 netten (z. g. ankerkuilen) , die hij in de afgeloopen maanden in de 

 gelegenheid was te onderzoeken. Bij zijne onderzoekingen, bij welke hij 

 door de HH. J. M. Bottemanne en H. C. Redeke krachtig gesteund 

 werd , was het welbekende kenmei'k , het aantal stekels op den buitensten 

 kieuwboog, dat gebruikt wordt om de jonge elftjes van de naverwante 

 fintjes te onderscheiden , aan eene nieuwe en zeer scherpe kritiek onder- 

 worpen. Daarhij was aan het licht gekomen, dat een zeker aantal (voor- 

 loopig op 5°/ te schatten) van deze elftachtige vischjes, wat het genoemde 

 kenmerk aangaat, een overgang vormen tusschen beide soorten en Spreker 

 tracht nu als zijne meening te ontwikkelen, dat we in die exemplaren 

 met bastaarden van de vermoedelijk voor een deel in elkanders onmid- 

 dellijke nabijheid paaiende visschen: elft en fint te doen hebben. 



De Heer van Wyhe laat aan de vergadering eenige praeparaten 

 zien, waaruit blijkt, dat formol, mits goed gebruikt, uitstekende diensten 



