LXXX'IX 



Volgens besluit van de vergadering van eind Juni '96 werd het 

 eerelidmaatschap der Vereeniging aangeboden aan de HH. Prof. Carl 

 Gegenbaur te Heidelberg en Dr. John Murray te Edinburgh. Beiden 

 lieten zich onze dankbare hulde, voor al hetgeen zij in het belang van 

 de zoölogische wetenschap tot stand brachten , gaarne welgevallen. 



In het aantal onzer correspondeerende leden kwamen geene verande- 

 ringen. Niet onbelangrijk waren echter de wijzigingen, die de lijst onzer 

 gewone leden onderging. Door den dood ontvielen ons de HH. Dr. Paul 

 Harting , Leeraar aan de H. B. S. te Kampen , van den aanvang af lid 

 onzer Vereeniging, Dr. C. H. van der Looy te Rotterdam, R. J. Ver- 

 schoor van Nisse, oud-kapitein der infanterie en vroeger een der onder- 

 nemers van eene inrichting voor oesterteelt in Zeeland. Eindelijk nog 

 Dr. D. van Haren Noman , buitengewoon hoogleeraar aan de Amster- 

 damsche Universiteit en sedert 1876 lid onzer Vereeniging. Hun aller 

 nagedachtenis zal in onze herinnering blijven leven; in het bijzonder zal 

 dit wel het geval zijn met die van van Haren Noraan , die van velen 

 onzer een warm vriend was en lange jaren een der steunpilaren van 

 onze Vereeniging genoemd mocht worden. Van Haren Noman voelde zich 

 in de eerste jaren van zijn studietijd in het bijzonder tot onze weten- 

 schap aangetrokken; in 1876 bracht hij eenige weken in het toen pas 

 opgerichte Zoölogische Station . te Helder op den zeedijk geplaatst , door 

 en in 1877 nam hij met een 4-tal onzer — heden allen in Uw midden 

 aanwezig — deel aan den 14-daagschen kruistocht met den Vlissingschen 

 ' loodsschoener. In aansluiting aan die kleine expeditie bewerkte hij de toen 

 verzamelde Lamellibranchiaten en werd hij later bereid gevonden ook de 

 dieren dezer groep, die tijdens de eerste twee kruistochten van de 

 Willem Barents bijeengebracht waren, te onderzoeken en te beschrijven. 

 Wat van Haren Noman deed , deed hij goed , deed hij met hart en ziel ! 

 Zoo was hij lange jaren als Conservator der collectie onzer Vereeniging 

 werkzaam en velen onzer zullen zich nog herinneren met hoeveel ambitie 

 hij zich toen ook van die taak kweet. Van 1878 — 1883 was hij lid van 

 het bestuur onzer Vereeniging; noode legde hij bij zijn vertrek naar 

 Utrecht dat ambt neder. Het was voor hem , wien de omstandigheden 

 genoodzaakt hadden de zoölogie als studievak vaarwel te zeggen , het 

 verbreken van den band met zijne lievelingsbezigheid van weleer, — 

 vervreemdde de speciale richting, die zijne medische studiën later namen, 

 hem ook grootendeels van de beoefening der dierkunde, van onze Ver- 

 eeniging en van velen onzer vervreemdde hij nooit: zoo mochten wij 

 hem tot in de laatste jaren van zijn leven vaak onder de deelnemers 

 aan onze wintervergaderingen begroeten. Van Haren Noman stierf 8 

 Maart 1896 in den ouderdom van 40 jaar — weinige weken na het 

 overlijden van zijnen vriend Prof. Dr. van der Meij, eveneens lid van 

 onze Vereeniging , doch door mij reeds in het vorige jaarverslag herdacht. 



Behalve de vier leden , die de dood ons ontrukte , verloren wij nog 

 vier andere leden, de HH. de Blocquery, Dr. Cattie, Dr. van Erp Taai- 

 man Kip en A. Langerhuizen van Uven , zonder dat ons bekend werd , 

 waaraan hun ontrouw geweten moet worden. Zeven nieuwe leden 

 kwamen de opengevallen plaatsen althans grootendeels bezetten : met mij 

 vereenigt ge U zeker gaarne als we hen hier hartelijk welkom heeten; 

 het zijn de dames: 



Mejuffrouw A. van der Sande, Leerares aan de H. B. S. voor meisjes te 

 's Gravenhage en 

 » Tine Tammes, toen Leerares te Groningen; 



