Daarna spreekt de lieer Vosniacr over de ontwikkeling van bloed 

 en bloedvaten in bet omentum van bet konijn. Na gewezen te hebben 

 op het feit, dat er nog groote oneenigbeid bestaat omtrent het ontstaan 

 van de roode bloedlichaampjes bij zoogdieren, wenscht spreker een oogen- 

 blik stil te staan bij de onderzoekingen van Eanvier en Schafer. Eanvier 

 vond in het omentum van konijnen van enkele dagen en Schafer in het 

 onderhuidsbindweefsel van pasgeboren ratten, dat op bepaalde , van elkaar 

 geïsoleerde plekken zoowel bloed als bloedvaten werden gevormd. In 

 zekere cellen, door Eanvier »cellules vasoformatives" genoemd, zouden 

 intracellulair de roode bloedlichaampjes worden gevormd, terwijl de 

 cellen zelf, deels juist hierdoor, hol werden en aldus een eerste aanleg 

 in het leven zou zijn geroepen van bloedvat met bloed. Die waarnemingen 

 zijn bevestigd door Wissozky (eivlies konijn), Hayein (mesenterium kat, 

 konijn, cavia), Nicolaïdes (mesenterium cavia), Francois (omentum konijn). 



Niettegenstaande deze overeenstemmende uitkomsten is aan de onder- 

 zoekingen van Eanvier en Schafer volgens spreker niet die waarde ge- 

 hecht die zij verdienen. Men leze slechts de laatste *Ergebnisse" van Merkel 

 & Bonnet, waar Disse de vraag als afgedaan beschouwt. Vermoedelijk 

 is dit onder den invloed van Spuler geschreven , die op heftige en on- 

 betamelijke wijze de theorie van Eanvier c. s. heeft aangevallen. Spreker 

 heeft het omentum van konijnen van — 12 dagen onderzocht en op 

 verschillende wijze behandeld. Hij is daarbij tot de slotsom gekomen , dat 

 de zaak allesbehalve uitgemaakt is. Z. i. heeft Spuler hoegenaamd niets 

 bewezen. Spreker wijst er op , dat zijn eigen onderzoekingen nog op verre 

 na niet zijn afgesloten en zijn mededeelingen dus onder reserve moeten 

 worden aangenomen. Hij meent voorshands, dat wel degelijk geïsoleerde 

 kleine vaten voorkomen, waarin zich roode bloedlichaampjes bevinden. 

 Spuler heeft die alle voor kunstproducten verklaard; die meening is 

 z. i. niet vol te houden. Terwijl Eanvier c. s. die elementen lieten ont- 

 staan uit éen , zich uithollende cel , gelooft spr. veeleer, dat bloed en 

 bloedvaten uit afzonderlijke elemönten voortspruiten. 



De Heer Horst behandelt de Caligidae parasitisch levende op Ortha- 

 goriscus nasus. Op de huid van een exemplaar dezer visch-soort, in No- 

 vember van het vorige jaar bij den Helder gevangen en door het Zoö- 

 logisch Station der Vereeniging aan het Museum van Natuurl. Historie 

 gezonden, trof hij naast talrijke exemplaren van Laemargus muricatus, 

 ook verscheidene exemplaren aan van Dinematura serrata, in 1863 door 

 Kröyer beschreven , wien evenwel omtrent de herkomst dezer soort niets 

 bekend was. Uit zijn onderzoek meent spreker te moeten besluiten , dat 

 deze Caligide niet in het geslacht Dinematura mag gerangschikt worden , 

 wijl zij door verschillende kenmerken o. a. het voorkomen van maxillair- 

 palpen , den bouw der kaakpooten en der zwempooten , vooral het rudi- 

 mentaire karakter van het vierde zwem-pootenpaar, daarvan afwijkt, 

 waarom hij voor dit diertje het nieuwe geslacht Philorthagoriscus voorstelt. 

 Ook meent spreker het tot hiertoe onbekende mannetje dezer soort ge- 

 vonden te hebhen , dat behalve door zijn geringere grootte , afwijkt door 

 het maaksel van het derde zwempooten-paar, dat tot een soort grijp-orgaan 

 is gewijzigd. 



De Heer Weber, die een uitgebreide verzameling van visschen uit 

 het brakke water uit de omgeving van Amsterdam heeft tentoonge- 

 steld, spreekt naar aanleiding daarvan over de brakwater-fauna in 'tal- 



