standpunt uit te bezien, gelukte het hem spoedig zekerheid te verkrij- 

 gen : in de allerjongste stadiën vormen de bloedvaten een nagenoeg on- 

 afgebroken netwerk van bloedvaten; hoe ouder de stadiën worden, des 

 te grooter worden de afstanden tusschen de afzonderlijke takken , tot 

 men (bij een konijn van 8 of meer dagen oud) letterlijk bijna geen 

 verbindingstakken meer aantreft en alleen hier en daar nog restes van 

 bloedvaten bespeurt. De van elkander gescheiden bloedvaatjes zijn dus 

 overblijfselen van een vroeger samenhangend netwerk en niet beginnende 

 stadiën van bloedvaten. Wat men in het omentum van het konijn 

 waarneemt kan dus nooit als een bewijs voor het intracellulare ont- 

 staan van bloedlichaampjes worden aangevoerd. 



De Heer Loman laat reproducties van photographiën zien naar mi- 

 croscopische praeparaten vervaardigd. Deze reproducties werden langs 

 photo-zincographischen weg verkregen. 



De Heer Koorevaar vertoont een spiritus -praeparaat met de 

 geheele gedaanteverwisseling van Gastrophilus (Gastrus) equi. Verder 

 deelt hij mede , dat bij inlandsche paarden , als zij geslacht worden , 

 veelvuldig de larven van verschillende Gastrophilus-soovten worden 

 waargenomen. Het bleek hem , dat deze larven behooren aan Gastrophilus 

 equi, Fabr., G. nasalis, L. en G. haemorrhoidalis , L. Dezen zomer ver- 

 kreeg de Heer Koorevaar nog rijpe larven van een inlandsch paard, 

 welke deden vermoeden, dat ze aan G. pecorum, Fabr. behoorden. Deze 

 larven verpopten spoedig en na ruim 5 weken kwamen de horzels te 

 voorschijn. 



Dr. de Meyere was zoo vriendelijk deze horzels te determineeren. Hij 

 kon bevestigen met G. pecorum Fabr. te doen te hebben en deelde 

 tevens mede dat deze Gastrus-spec'ies nieuw voor onze fauna was. 



De Heer Bolsius doet eene voorloopige mededeeling over in de 

 aarde wonende bloedzuigers van den Himalaya. Spr. stelt zich voor er 

 later, als de soorten behoorlijk gedetermineerd zullen zijn, op terug te 

 komen. 



De Heer Coutière bespreekt de Decapode Crustaceën van de familie 

 der Alpheideën, waarvan hij die voorwerpen aan een onderzoek onder- 

 worpen had, die in het Britsche Museum te Londen te vinden zijn. De 

 zeer interessante vormen van deze groep waren over 't algemeen slecht 

 gedetermineerd, wat wellicht voor een deel daaraan moet worden toe- 

 geschreven , dat het moeielijk valt in deze familie soorten van elkander 

 te onderscheiden, terwijl het aantal overgangsvormen (verschillende ras- 

 sen) er zeer groot schijnt te zijn. Spreker kreeg bij zijne onderzoekin- 

 gen den indruk, dat het hier een dierengroep geldt, waarvan de afzon- 

 derlijke vertegenwoordigers in hooge mate den invloed der omgeving 

 ondervinden. Hij behandelt ter verduidelijking van zijne meening twee 

 organen van de Alpheideën en wel de oogen, die bij sommige vormen 

 zoo geplaatst zijn, dat het licht er alleen toe kan doordringen na door 

 de schaal, die hier dus de rol van een glasruit of van een doorschij- 

 nende lantaarn speelt , te zijn gegaan en den bewegelijken vinger van het 

 voorste pootpaar, die in zijn bewegingen aan den haan van een geweer 

 herinnert. 



