worden aangenomen , terwijl in alle gevallen geen bevestiging van de 

 dalings-theorie van Darwin er in kon gezien worden. 



De heer J. M. Bottenianne leest, op verzoek en in opdracht van 

 den heer Hoek het volgende voor: 



Jaren geleden werd de marine-sluis te Vlissingen hersteld en veranderd. 

 Een groot gedeelte van den hardsteenen vloer werd door den Ingenieur 

 H. E. de Bruyn (thans hoofdingenieur), die met de werken belast was, 

 bevonden , ter diepte van omstreeks 10 centimeter onder de oppervlakte, 

 aangetast te zijn door een, naar hij meende, steenborend gedierte, 

 waarvan hij echter geen exemplaren vond. Het aangetaste gedeelte zag 

 er uit als een spons, met in alle richtingen door elkaar loopende gangen, 

 wijd omstreeks '2 a 3 millimeter. Volgens destijds door den heer de B. 

 ingewonnen informaties (bij wien hij dien inwon , is niet meer bekend) 

 had men hier niet te doen met z. g. Lithodomen, die zich een wereld- 

 reputatie bezorgd hebben door de zuilen van den Serapis-tempel aan te 

 vallen , en die veel grooter — wijder — gangen maken , maar met een, 

 door hem echter niet gezien, gedierte, dat door afscheiding van een 

 zuur, naar de heer de 15. meende, den kalkhoudenden hardsteen aantast 

 en enkele malen in ons land bij Doorniksche steenen aan de zeeweringen 

 ook sporen achterliet. 



Geheel hetzelfde vond de Hoofdingenieur Bekaar bij een stuk hard- 

 steen , dat van den dorpel der sluis te Hansweerd was afgebrokkeld. Echter 

 schijnt men dezen vijand onzer werken slechts hier en daar en bij enkele 

 steenen aan te treffen, terwijl de diepte van aantasting beperkt is. Bij 

 de marine-sluis waren b. v. de slagdorpels ongeschonden gebleven en den 

 heer Bekaar is geen ander stuk hardsteen , dat op die wijze aangetast 

 is, bekend, als juist dat van Hansweerd. 



Het onderzoek bracht aan het licht, dat de gangen eigenlijk niet in 

 alle richtingen verloopen, maar grootendeels parallel aan elkander, lood- 

 recht op het oppervlak staan. Verder, dat in vele gangen nog verdroogde 

 min of meer vergane restes, wellicht van de organismen, die er in gehuisd 

 hebben, aanwezig zijn. Deze met naalden onder het prepareer-mikroskoop uit 

 elkander halende, vindt men daarin een aantal naalden — vermoedelijk 

 kiezelnaalden. Zij zijn bros, de meeste gebroken. Enkele zijn van dui- 

 delijke kopjes of knopjes voorzien. 



Daarom rees het vermoeden , dat de hier aan het werk geweest zijnde 

 dieren sponzen en dan vermoedelijk zulke, die tot het geslacht Clione 

 behooren, zouden zijn. Ik vond in de literatuur maar zeer weinig over 

 het sfeenbooren van sponzen vermeld ; wél over het schelpenbooren. 

 Vosmaer vermeldt , dat het een eigenaardigheid is van de Clioniden, zich 

 in schalen van weekdieren »oder in Steine ein zu bohren". Volgens 

 Nassonow zag Tscherniawsky in de Zwarte Zee , in 't bijzonder in de 

 nabijheid van Suchum vaak zeer groote steenen , die door koloniën van 

 een soort van Clione als een zeef doorboord waren . . . »zoo dat de duur- 

 zaamheid van havendammen, aanlegplaatsen en andere in zee gebouwde 

 werken er onder lijdt". 



Niet verzuimd mag worden er op te wijzen, dat zeepokken de door- 

 boorde steen zijn komen bewonen, zoodat de overblijfselen van hun 

 basaalplaatjes zich nog aan het oppervlak laten waarnemen, hier en daar 

 geheel of gedeeltelijk een der (spons ?j-openingen bedekkende. Vermoe- 

 delijk zijn die pokken gekomen, nadat de sponzen gestorven waren? 



Daar het de vraag is , of een der Nederlandsche zoölogen aan onze kust 



