209 



overige lacunen iu de ectoplacenta. Zij wijken alleen af door den 

 anatoraischen bouw, die vermoedelijk noodig is voor betere voeding 

 van de kienablaas. Een dergelijk geordend systeem van centrale 

 lacunen komt niet voor in de menschelijke ectoplacenta, waardoor 

 beide, bij alle overeenkomst, gemakkelijk te onderscheiden zijn. 

 Tenminste vind ik geen spoor hiervan in de bekende beschrijvin- 

 gen van Peters en- Sibgenbeek van Heukelom. 



Bijzondere aandacht werd geschonken aan een onderzoek naar 

 een » syncytium" of »plasmoditrofoblast". Niets van dien aard 

 werd evenwel gevonden en beslist mag dan ook worden ver- 

 klaard, dat op dit stadium normaal geen »syncytium" gevonden 

 wordt. De ectoplacenta is geheel opgebouwd uit goedbegrensde cellen. 

 Slechts op ééne plaats werden in 't praeplacentaire stadium cel- 

 len gevonden zonder duidelijke onderlinge afgrenzing, nl. gren- 

 zende aan de bloedprop, tusschen andere degenereerende cellen in. 

 't Vermoeden, dat vele syncytiale vormingen, zoo niet alle, in de 

 placenta degeneratieprocessen zijn, ligt voor de hand. Dat een 

 syncytium in elk geval niet beslist noodig is om 't bloed te be- 

 waren voor stremmen in de ectoplacentaire lacunen, bewijst 't vol- 

 komen ontbreken van een plasmodiblast bij den egel. Deze Peters- 

 sche theorie (Peters, Die Einbettung des menschlichen Eies, 1899, 

 pg. 93) is, dunkt mij, hoe verlokkend ook door andere feiten, 

 door 't gevondene bij Erinaceus onhoudbaar geworden *). 



Vorming van de bloedprop. Ik geef hieronder de beschrijving 

 van Hubrecht, waarvan ik de juistheid kon constateeren (1. c. 

 p. 315); »Once the blastocyst safely lodged in the bottom of 

 »the groove, which is figured in the fig. 2 and 5 of PI. XV and 

 >in fig. 37 of PI. XX (see also diagram, fig. 28), the processes 



1) Für deu osmotischen Vorgang zwischen mütterlichen Blut und dem Ei scheint 

 das Syncytium jedenfalls von grösster Wichtigkeit zu sein, indem es einerseits quasi 

 die mütterliche Endothelwand ersetzend die Gerinnung des Blutes im intravillösem Raum 

 nicht nur in den frühesten Stadiën der Anlagerung des Eies, sondern auch in der fer- 

 tigen Placenta hindert, andererseits als homogene zellgrenzenlose Protoplasmamassa den 

 Durchtritt des Sauerstoffes und Eiweissraateriales für das Ei erleichtert. Die Hinderung 

 der Gerinnung des Blutes mussen wir uns so vorstellen, dass durch die Bildung des 

 Syncytiums die //Adhaesion" (Freund) des Blutes an den Fremdkörper, die Zellschicht, 

 hintangehalten wird (1. c. p. 93). 



