212 



't vrije oppervlak van de kiemschijf-ectoplaceuta. Natuurlijk is 't 

 altijd een gevaarlijk ondernemen om van anatomische daten te 

 besluiten op fysiologische feiten, maar ik meen toch gerechtigd 

 te zijn tot mijne afwijkende conclusie, na een nauwkeurig on- 

 derzoek der bloedprop. 



Ten eerste kon in geen der, talrijke, zeer jonge stadiën iets 

 worden gevonden, dat leek op eene compressie der bloedprop in 

 Hubrechtschen zin. Deze is zeer onwaarschijnlijk, omdat de lip— 

 randen, die de compressie zouden uitvoeren reeds op dit stadium 

 beginnen te degenereeren. Zeer kort na de eerste fasen der aan- 

 hechting, dus lang vóór de vergroeiing der lippeu, is een betrek- 

 kelijk omvangrijke kegelvormige bloedprop gevormd (zie fig. 1) 

 die met de basis, zooals boven is beschreven, rust op 't vrije 

 oppervlak der kiemblaas-ectoplacenta. 



Ten tweede is de samenhang der bloedprop met de ectoplacenta 

 een veel innigere dan met den wand der decidualippen, zoodat, bij 

 de contractie, ten gevolge der fixatie, 't bloed overal terugtrekt 

 van den wand, behalve aan 't vrije oppervlak der kiemblaas-ecto- 

 placenta en aan den liprand. Zelfs vindt men gestolde bloedmassa 

 soms in lacunen der ectoplacenta, dicht gelegen bij 't vrije opper- 

 vlak, 't Is zeer onwaarschijnlijk bij den geringen omvang en 't ver- 

 warde verloop der lacunen, dat de gestolde bloedmassa, hoe plastisch 

 ook, in die lacunen kan worden geperst (door de vergroeiende 

 lipranden), bovendien zouden dan meerdere lacunen zijn gevuld 

 met gestold bloed. 



Ten derde mag men uit 't verloop der fibrine-fibrillen (zie fig. 4) 

 misschien besluiten, dat 't bloed is gestroomd, tenminste ten deele, 

 uit de ectoplacenta. Op fig. 2 ziet men tusschen de wanden der 

 decidualippen een streng loopen van gestold bloed, niet met die 

 wanden samenhangende, met een parallel verloop der fibrinevezels. 

 Dit wijst er m. i. op, dat tenminste dit gedeelte der bloedprop 

 gestroomd is uit de ectoplacenta. Meer naar 't uteruslumen toe, 

 hangt deze massa samen met de bloeduitstorting uit den liprand, 

 waarvan boven sprake was en die door Hubrecht reeds is beschreven. 

 (Hier loopen de fibrinevezels onregelmatig). 





