213 



Ten vierde ziet men dikwijls midden in de gestolde bloedinassa 

 bijna ongekleurde plekken, scherp van de omgeving afgegrensd, 

 voor 't grootste deel bestaand uit bloedlichaampjes, — welke op die 

 plekken samenhangen met den omtrek der ectoplacenta. M. i. kan 

 men deze beelden alleen zóó verklaren, dat van tijd tot tijd, eene 

 plotselinge, nieuwe bloederuptie plaats grijpt in de reeds gestolde 

 haemorrhagie. Is deze jongste bloeduitstorting gebeurd kort voor 

 de fixatie, dan is 't fibrine (dat na stolling zeer sterk kleurbaar 

 is) nog niet gestold en blijft dus deze plaats vrijwel kleurloos, 

 omdat de bloedlichaampjes met karmijn ongekleurd blijven. 



't Komt mij dus voor, dat de bloedprop ontstaat op tweeërlei 

 wijze. Zeer vroeg, nog vóór de aanhechting der kiemblaas zijn de 

 lipranden sterk gecongestioneerd, 't bloed stort weldra in 't uterus- 

 lumen en vormt aan den mond een afsluiting. Weldra (de tijds- 

 verhouding tusschen beide processen kan ik niet uitmaken en is 

 ook tamelijk onverschillig, vooral omdat beide kort na elkaar ge- 

 schieden) stroomt uit 't vrije oppervlak der ectoplacenta-bloed dat 

 de geheele eikamer opvult en zich vereenigt met de haemorrhagie 

 aan den liprand. Deze bloeduitstorting uit de ectoplacenta begint, 

 zoodra een der moederlijke capillairen is aangevreten door de 

 perifere cellen van dat gedeelte der ectoplacenta, dat vergroeit met 

 de mucosa. 't Bloed stroomt dan direct in de, reeds te voren ge- 

 vormde ectoplacenta-lacunen en kan zoo, aan 't vrije oppervlak, 

 terecht komen in de eikamer. Voor dit proces spreken de anato- 

 mische feiten en spreekt de waarschijnlijkheid. 



Nu begint een tweede proces. Boven werd reeds melding gemaakt 

 van de oedematische zwelling der lipranden, door Hdbrecht reeds, 

 ook aan 't levende object, waargenomen. Deze oedematische im- 

 bibitie met bloed gaat gepaard met een degeneratie der mucosa, 

 waarvan ik de afzonderlijke fasen niet zal onderzoeken. Tegen 

 't einde ziet men te dier plaatse alleen een fijn net van onregel- 

 matige vezels (bindweefsel ?) waartusschen een menigte van meer 

 of minder gefractioneerde kernen vrij liggen (tenminste kon met 

 carrnijnkleuring of haemaluin geen spoor van celplasma worden 

 geconstateerd). Deze kernen hebben groote overeenkomst met wat 



