214 



door Nolf, Peters, Siegenbeek van Heukelom, Masius euz. be- 

 schreven is, resp. bij de vleermuis, meusch en konijn als leuco- 

 cyten (?). De kern schrompelt, de membraau wordt donkerder 

 kleurbaar met karmijn en haematoxyline, en eindelijk snoert de 

 kern zich tot meerdere fragmenten in. Precies dezelfde beelden 

 vindt men ook (zooals bij den mensch, vide bij Peters en Siegen- 

 beek van Heukelom) in de bloedprop. Het epitheel is gedegenereerd 

 aan den liprand bij de vorming van de bloedprop, langzamerhand 

 breidt de degeneratie zich uit, zoowel langs den nauwen hals van 

 de eikamer naar de kiemblaas toe, als perifeer aan den buitenom- 

 trek der decidua reflexa. (Lang te voren, bij de vorming der 

 decidua reflexa, is eene verandering van dit epitheel te constatee- 

 ren, zooals door Peters ook gevonden is bij den mensch. Naar de 

 groeve tusschen de deciduakussens (eikamer) toe wordt 't epitheel 

 hoe langer hoe platter, tot 't aan den liprand den habitus heeft 

 gekregen van plaveiselepitheel. Hier begint ook de degeneratie 

 't eerste. Langen tijd blijft in de eikamer zelf, tot vlak tegen 

 de ectoplacenta der kiemblaas aan (zie fig. 3) 't epitheel behouden. 

 De degeneratie gaat dus hand in hand met de bloeduitstorting, 

 waar 't epitheel behouden blijft, vindt men geen uitstorting van 

 bloed. Deze degeneratieprocessen in den liprand in de nabijheid 

 der bloedprop leiden een proces in, dat, naar alle waarschijnlijk- 

 heid, ook bij den mensch moet worden aangenomen ter verklaring 

 van den bouw van 't REiCHERT'sche lidteeken. Weldra beginnen 

 n.1. de uiteinden van den liprand zich af te snoeren, de rest, de 

 reeds degenereerende, elementen versmelten met de bloedprop tot 

 ééne vormlooze massa, fibrine, degenereerende kernen, afkomstig 

 van leucocyten en mucosa-cellen, bloedlichaampjes enz. Deze af- 

 smelting van den liprand in de bloedprop verklaart den hechten 

 samenhang tusschen beide en den geleidelijken overgang, die op 

 latere stadiën gevonden wordt, waarbij 't niet mogelijk is om te 

 zeggen, waar de bloedprop eindigt en de decidua begint. Deze 

 beelden hebben waarschijnlijk Hubrecht aanleiding gegeven om te 

 vermoeden, dat het geheele weefsel, dat op latere stadiën de 

 eikamer afsluit van de rest van 't uteruslumen, niet anders is 



