220 



Weldra begint nu de vervorming der trofoblastwoekering perifeer 

 van 't lacunenvilt. Op fig. 6 ziet men duidelijk de allantoïsvlokken 

 met de eindknodsen tusschen de lacunen van 't lacunenvilt, waarvan 

 de meest centraal gelegene zeer groot zijn; perifeer van 't lacunen- 

 vilt merkt men een netvormige structuur op, die ik zal noemen 

 de reticulaire of netlaag, — perifeer van de reticulaire laag vindt 

 men de ongemodifieerde ectoplacenta, waarvan de meest centraal 

 gelegen laag zeer dicht en rijk aan cellen is met een dichten 

 plasmamantel om de kern (op deze figuur minder duidelijk ge- 

 teekend). Deze laag schijnt krachtig te woekeren en zoodoende 

 materiaal te leveren voor de centripetale woekering der placenta. 

 Aan den buitenkant der ectoplacenta vindt men weer deciduo- 

 fracten ; zooals boven reeds is opgemerkt, is tegen 't einde van 

 't praeplacentaire stadium de vroeger zoo wijde ruimte tusschen 

 ectoplacenta en uteruswand verdwenen; door uitzetting der kiem- 

 blaas zijn de deciduofracten en de afstervingsresten van mucosa 

 en ectoplacenta opgedrongen tegen den uteruswand. Aan de peri- 

 ferie der ectoplacenta ziet men deciduofracten in een wijd bloed- 

 vat, ook hier herkent men de celstrengen, waarvan boven uitvoeriger 

 sprake was, en waarvan de herkomst (van de ectoplacenta of van 

 de perivasculaire scheede) niet met voldoende zekerheid kon worden 

 vastgesteld. Een grenslaag (stratified layer) kon niet overal met 

 zekerheid worden geconstateerd (op latere stadiën is de grenslaag 

 gewoonlijk veel onduidelijker dan bij de vorming van 't lacunenvilt). 

 Op nog latere stadiën verliezen de cellen van de netlaag en de 

 cellen van dat gedeelte der trofoblastwoekering dat de sanguimater- 

 nale lacunen omgeeft tusschen de allantoïsvaten, de grenzen. Wil 

 men 't woord syncytium gebruiken, dan moet men dus onderscheiden 

 tweeërlei ectoplacentair syncytium n. 1. een perifeer ectoplacentair 

 syncytium, voorkomende bij den mensch, vleermuis, mol enz. door van 

 Beneden genoemd plasmodiblast (=plasmoditrofoblastvaii Vernhout) 

 en ontbrekend bij den egel, en een centraal ectoplacentair syncytium, 

 tusschen de allantoïsvaten en in de reticulaire laag. Niet onwaar- 

 schijnlijk is 't, dat het centrale ectoplacentaire syncytium bij den 

 egel (dat ook voorkomt bij Cavia) dezelfde functie vervult als 't 



