223 



gevormd centraal van de ongemodifieerde ectoplacenta, dus mor- 

 phologisch van geheel ander karakter dan het syncytium bij den 

 mensch, 't konijn enz. door van Beneden genoemd plasmodiblast. 

 Ter onderscheiding van dit perifere ectoplacentaire syncytium heb 

 ik de reticulaire laag (en 't ectoplacentaire deel van de allantoïde 

 placenta) boven genoemd H centrale ectoplacentaire syncytium. 

 't Woord syncytium beteekent hier dus niets meer dan een weefsel 

 zonder celgrenzen, is dus een histologisch, geen morphologisch be- 

 grip. — De kernen in de netlaag zijn grooter dan in de onge- 

 modifieerde ectoplacenta en worden niet zoo donker gekleurd (zie 

 fig. 13). Mitosen kon ik nergens vinden, wel amitosen, tenminste 

 vertoonden vele kernen insnoeringen, die ik meen te mogen op- 

 vatten als een begin van amitose (en niet als amoeboïde bewe- 

 ging). Zoo is op fig. 11 te zien een klompje van 2 kernen vlak 

 naast elkaar gelegen, waarvan de grootste halverwege is inge- 

 snoerd; 't is niet onwaarschijnlijk, dat beide zijn ontstaan uit een 

 enkele kern. Wijst deze directe kerndeeling er op, dat 't ecto- 

 placentaire syncytium moet worden opgevat als een degeneratie- 

 verschijnsel? Ook Maximow vond geen kerndeeling (zelfs geen 

 amitose) in 't (perifere) ectoplacentaire syncytium van 't konijn 

 (Arch. f. Mikr. Anat. u. Entw. Gesch., Bd. 51, 1898, p. 68). 

 Hij meent, dat dit plasmodium niet meer groeit (dus afgestorven 

 is?) en dat de cytoblast voortdurend nieuwe elementen toevoert 

 aan de plasmodiblast. Duval meent daarentegen op dezelfde plaats 

 amitosen gevonden te hebben en komt in de fysiologische waar- 

 deering van plasmodiblast en cytoblast bij 't konijn tot andere con- 

 clusies. Een systematisch onderzoek van het perifere en het centrale 

 ectoplacentaire plasmodium bij verschillende dieren is noodig om 

 tusschen beide meeningen te kiezen. Deze vraag is m. i. van niet 

 geringe theoretische beteekenis, omdat, als Maximow hierin ge- 

 lijk heeft, het ectoplacentaire syncytium moet worden opgevat als 

 degeneratieverschijnsel, zoodat dus de ectoplacenta niet direct 

 medewerkt tot opbouw der placenta, en dus niet kan worden be- 

 schouwd als »Vorstufe" der placenta, maar een orgaan op zich 

 zelf is of was. 



