225 



geheel overeenkomende met den kistologischen bouw van de netlaag 

 en ook daarmede samenhangende. In de meeste injectiepreparaten 

 drong de injectiestof niet verder door, dan in deze wijde vaten, 

 die dus in direct verband moeten staan met de vaten in den 

 uteruswand en die moederlijk bloed centripetaal voeren naar den 

 binnenkant van de placenta. Deze wijde vaten (gemodifieerde 

 sanguimaternale lacunen) noem ik toevoerende lacunen. Wanneer 

 men de placenta uit de uterus schaalt en met cederolie doorzichtig 

 maakt, ziet men wijde vaten heenschijnen door het ectoplacenta- 

 vrije deel der allantoïs. Deze lacunen, die men kan zien aan den 

 binnenkant der placenta en waaruit de nauwere lacunen ontsprin- 

 gen tusschen de allantoïs vaten, noem ik beginreservoirs of centrale 

 reservoirs (zie fig. 6). De nauwe afvoerende lacunen, voeren dus 

 't moederlijk bloed centrifugaal en monden eindelijk uit in de 

 lacunen der ongemodifieerde trofoblast, die weinig ruimer zijn. 

 Lacunen als zijn afgebeeld op fig. 13 zou men eindreservoirs 

 kunnen noemen. Gewoonlijk zijn ze evenwel niet veel ruimer dan 

 de andere lacunen in de ongemodifieerde trofoblast (zie Hubrecht, 

 fig. 57 pi. XXVII bij a). 



Op fig. 57 van Hubrecht is de groote lacune op de hoogte 

 van b de doorsnede van een toevoerende lacune, 't schuine vat 

 meer naar links is vermoedelijk een beginreservoir (zoo ook de 

 lacune gemerkt met sp. ?). Waar de ectoplacenta centrifugaal 

 eindigt, is op deze figuur niet juist aan te geven. 



Opmerkelijk is, dat geen injectiemateriaal terecht kwam iu de 

 eindreservoirs in de ongemodifieerde ectoplacenta gelegen. Dit is 

 een bewijs, dat de aansluiting van de af- en toevoerende lacunen aan 

 resp. de venen en arterien vanden uteruswand volkomen is. Misschien 

 hangt hiermede 't feit samen, dat in 't euplacentaire stadium, 

 waar een krachtige uitwisseling van bloedstofïen aangenomen kan 

 worden (door 't ineenvlechten van allantoïsvaten en sanguimater- 

 nale lacunen), een meer geregelde en krachtiger bloedstroom noo- 

 dig is, welke dan ook, ten minste in de rijpe placenta, gevonden 

 wordt, wat blijkt uit het ingewikkelde systeem van toe- en af- 

 voerende lacunen der ectoplacenta. Tot deze juiste aansluiting der 



