229 



ectoplacenta (aan den antiinesometralen kant), zonder dat een 

 centraal gedeelte in de ontwikkeling daarvan achterblijft. Tot op 

 dat oogenblik is niets waar te nemen van den placentanavel. Deze 

 begint eerst duidelijk te worden met de vorming der allantoïsvlokken. 

 Deze vlokken worden n.1. niet gevormd op de plaats, waar op 

 latere stadiën de placentanavel wordt gevonden. Fig. 7 geeft een 4X 

 vergroot beeld van de doorsnede der placenta bij het begin der 

 vorming der allantoïsvlokken. Aan den eenen kant zijn de vlokken 

 al tamelijk krachtig ontwikkeld (hierna is fig. 6 geteekend), 

 terwijl aan den anderen kant nog niets te zien is van vlokvorming. 

 Juist centraal komt eene smalle plaats voor, die nooit allantoïs- 

 vlokken » ontvangt", wat eerst op latere stadiën duidelijk voor den 

 dag treedt, als rechts en links een goed ontwikkelde allantoïde 

 placenta zich gevormd heeft, zooals 't geval is op de doorsnede, 

 afgebeeld op fig. 10. Bij sterke vergrooting geeft de doorsnede van 

 den placentanavel 't volgende beeld. Rechts en links vindt men 

 het normale weefsel van de allantoïde placenta, zooals dat boven 

 is beschreven; opmerkelijk is, dat 't syncytium hier veel verder 

 centripetaal reikt dan 't geval is op andere plaatsen der placenta. 

 Op den bodem van den put vindt men een vormlooze massa met 

 wijde lacunen, gevuld met moederlijk bloed. Van allantoïsvaten of 

 zelfs van een lacunenvilt is niets te zien. Perifeer vindt men, even- 

 als elders de ongemodifieerde ectoplacenta, waaraan niets bijzonders 

 is op te merken. 



De placentanavel is dus een centraal, meer of minder ver naar 

 voren zich uitstrekkend, deel van de ectoplacenta, dat geen allantoïs- 

 vaten opneemt, dat ten slotte ten deele degenereert op een perifere 

 ectoplacentamassa na. Men kan dus den placentanavel noemen een 

 doorboring der placenta, omdat de ongemodifieerde ectoplacenta, 

 die men hier ter plaatse nog alleen maar aantreft, geen deel 

 heeft aan den opbouw der allantoïde placenta. 



Centripetaal wordt de navel overbrugd door de allantoïs, waar- 

 van de vergroeiingsraud, evenals aan de periferie der placenta 

 (zie boven) gemakkelijk op de doorsnede te constateeren is, om- 

 dat die rand de grens vormt tusschen de allantoïde placenta en het 



