(-)- Chiroptera) is de zeer geringe ontwikkeling bij deze laatsten van het 

 jugale tegenover de sterke uitbreiding van de jukbeensuitsteeksels van 

 rnaxillare en squamosum, die elkander bijna bereiken. Men behoeft zich 

 deze verhoudingen nog slechts iets verder ontwikkeld te denken, om 

 den toestand bij Monotremen te bereiken, waar het jugale bij Echidna 

 geheel ontbreekt, terwijl het bij Ornithorhynchns waarschijnlijk nog 

 slechts door een kleinen processus frontalis van den arcus zygomaticus 

 wordt vertegenwoordigd. 



Bij Erinaceus is evenals bij Monotremen het lacrymale met de pars 

 orbitalis van 't rnaxillare vergroeid. 



De sterke ontwikkeling der pars orbito-temporalis van het palatinum, 

 die zoo kenmerkend is voor Monotremen, vindt men bijna eender aan- 

 wezig bij Pteropus. Ook de ligging van het pterygoïd bij dit dier gelijkt 

 treffend op de eigenaardige, reeds vroeger l ) beschreven ligging van dit 

 been bij Echidna, al is het ook niet, gelijk bij deze, aan de binnen vlakte 

 van den schedel zichtbaar. Bij Ornithorhynchns, waar het pterygoïd bijna 

 geheel vrij tusschen kauwspieren en mondslijmvlies ligt, enkel door band 

 verbonden aan den zijrand van bet palatinum, zoodat het bij maceratie 

 gemakkelijk daarvan loslaat, is dientengevolge door vele auteurs dit 

 been geheel over het hoofd gezien, ofschoon het op oudere afbeeldingen, 

 zooals die van Cuvier, Pandek en d'Alton, Brühl en ook op de boven- 

 vermelde van Wagnkr, behoorlijk is aangegeven. Desniettegenstaande is 

 ook Sixta weder in deze fout vervallen, wat des te opmerkelijker is, 

 omdat zijne beschouwingen hem er toe leiden bij Monotremen tweeërlei 

 vleugelbeenderen : ecto- en entopterygoïdea aan te nemen, van welke hij 

 echter bij Ornithorhynchns alleen de entopterygoïdea afbeeldt, op de 

 plaats, die, zooals boven gezegd, in werkelijkheid door de palatina wordt 

 ingenomen. In den begeleidenden text deelt hij mede, dat het ectoptery- 

 goïd van Ornithorhynchns deelneemt aan de vorming van den processus 

 alveolaris! ! 



Ten slotte vestigt spreker de aandacht der leden op eene figuur van 

 de orbitaalstreek bij Ornithorhynchus, voorkomende in eene verhandeling 

 van Prof. Seeley : On an Anomodont Reptile, Aristodesmus Rütimeyeri 

 (Wiedersheim) from the Bunter Sandstone near Basel, Quart. Journ. of 

 the Geol. Soc. Vol. LVI, 1900, p. 620. Daarin beeldt Seeley niet slechts 

 een os postfrontale af, op dezelfde plaats waar ook spreker dit heeft 

 aangetroffen bij den foetalen Ornithorhynchus- en den jongen Echidna- 

 schedel, maar ook een praefrontale en lacrymale. Op grond zijner waar- 

 nemingen meent spreker het voorkomen dezer beenderen in twijfel te 

 moeten trekken, ofschoon hij de mogelijkheid van hun bestaan in geenen 

 deele wil ontkennen. Het door Seeley onderzochte exemplaar, dat berust 

 in het Museum van het E. College of Surgeons te London, heeft spreker 

 trots een verzoek aan den Directeur Prof. Stewart, niet ter bezichtiging 

 kunnen krijgen. 



De Heer Sluiter deelt een en ander mede naar aanleiding van het 

 door hem bewerkfe Holothurien-materiaal der Siboga- expeditie. Een uit- 

 uitgebreide verzameling van de stiandfauna en van de in ondiep water 

 levende Holothurien werd bijeen gebracht, waarvan eenige merkwaardige 

 nieuwe vormen van Cucumarias vertoond werden. 



1) J. F. van Bemhelen, Further results of an investigation of the Monotrenie-skul 

 Verslagen der Kon. Ak. v. W. te Amsterdam, 30 Juni 1900. 



