opgave tegengesproken door W. N. Parker (On the young of Echidna 

 aculeata, Proc. Zool. Soc. 1894 pag. 9) die zegt: »the maxillary turbi- 

 nal apparently belongs to the folded (»gefaltenes") and not the double- 

 coiled («doppeltgewundenen") variety". 



Maakt men echter een dwarse doorsnede door de neusholte van Or- 

 nithorhynchus en van Echidna ter hoogte van het maxilloturbinale, dan 

 krijgt men bijna volkomen eendere beelden, alleen is de schelp by Echidna 

 wat eenvoudiger gebouwd dan bij Ornithorhynchus, maar beide beant- 

 woorden aan het »verastigte" type. Parker's opgave moet dus op een 

 dwaling berusten. 



Ten slotte komt bij beide vormen een nasoturbinale voor, maar dat 

 van Ornithorhynchus is zeer weinig ontwikkeld. 



De Heer Vosmaer vertoont eenige op sponzen gelijkende Ascidiën 

 die hem met het sponzen-materiaal van de Siboga-expeditie waren toe- 

 gezonden en die hij aan den bewerker der Ascidiën van die expeditie 

 (den Heer Sluiter) ter hand stelt. Hij brengt daarna raadselachtige met 

 dezelfde expeditie buitgemaakte objecten ter tafel, die ofschoon hun bui- 

 tenomhulsel grootendeels uit sponsnaalden was samengesteld, naar zijne 

 meening niet tot de sponzen gerekend moesten worden. Op doorsnede 

 bleken enkele dezer min of meer kogelvormige objecten eene kleine 

 kolonie van Foraminiferen te bevatten. 



De Heer de IHeyere spreekt over de eigenaardige ademhalings- 

 organen, welke zich aan den prothorax van de poppen der Dipteren 

 bevinden. Uit een vergelijkend onderzoek van een belangrijk aantal dezer 

 poppen is hem gebleken, dat deze organen, op een enkele uitzondering 

 na, naar hetzelfde schema gebouwd zijn, als de stigmata aan het abdomen 

 dezer poppen, een schema, hetwelk ook bij de meeste Dipteren-larven 

 teruggevonden wordt. Bij al deze is het primaire stigma zelf gesloten, 

 en slechts als litteeken aanwezig, terwijl het eindgedeelte der bijbehoo- 

 rende trachee ook geen lumen meer bezit. Daarachter heeft zich aan 

 het uiteinde van een laterale woekering der trachee (viltkamer genoemd, 

 wegens de eigenaardige wandbekleeding) een nieuw stigma ontwikkeld, 

 van welks oppervlakte een aantal korter of langer gesteelde knopvormige 

 uitstulpingen voorkomen. Deze dragen een of meer meest ovale plekjes, 

 waar de wand met het oog op de gaswisseling dunner is. Werkelijke 

 openingen schijnen er niet te zijn. In meerdere of mindere ontwikkeling, 

 dikwijls als lange hoorn- of kolfvormige aanhangselen, soms ook ten 

 gevolge van de lange stelen der knoppen als een bundel van buizen 

 (Simulia), treden deze sekondaire stigmata bij de orthorrhaphe Dipteren op. 



Bij de meer primitieve Cyclorrapha, b.v. bij de Syrpbiden, is de ver- 

 houding nog dezelfde ; de hoorn doorboort hier in den regel (o. a. niet 

 bij Syrphus) den pupariumwand. Vooral in deze familie treft men 

 knoppen aan, welke een krans van stippels bezitten. Omtrent de Mus- 

 ciden was onze kennis der overeenkomstige organen tot dusverre uiterst 

 onvolledig. Het is spreker gelukt ook bij deze in een aantal gevallen 

 doorbrekende stigmahoorntjes te vinden ; zij zijn hier echter steeds zeer 

 klein, hard en met weinig stippels. Merkwaardig is nu, dat zich hier, 

 voor de ademhaling, onderaan de viltkamer een tweede stigma heeft 

 ontwikkeld, hetwelk dus binnen het puparium verborgen blijft. Het 

 aantal stippels bedraagt bij dit stigma dikwijls meer dan 200. Deze ten 

 opzichte van het puparium uit- en inwendige stigmata behooren dus als 



